ΥΔΡΟΓΟΝΟ ΤΟ ΚΑΥΣΙΜΟ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ                                                                                                 

«..πιστεύω ότι το νερό κάποια μέρα θα χρησιμοποιείται ως καύσιμο, ότι το Υδρογόνο και το Οξυγόνο που το αποτελούν, είτε μαζί είτε χωριστά, μια μέρα θα χρησιμοποιηθούν ως καύσιμο, και θα αποτελέσουν μια ανεξάντλητη πηγή θερμότητας και φωτός..»

Ιούλιος Βερν, 1874, «Το μυστηριώδες νησί» 

Είναι ξεκάθαρο ότι ο συνδυασμός του σύγχρονου τρόπου ζωής, η αυξημένη κατανάλωση ενέργειας και η ανάγκη μείωσης των εκπομπών αερίων ρύπων σε παγκόσμια κλίμακα, όπου εντείνουν το απειλητικό φαινόμενο του θερμοκηπίου, μας έχουν αναγκάσει να στραφούμε τα τελευταία χρόνια σε άλλες, περισσότερο ήπιες μορφές ενέργειας. Ανάμεσά τους εντάσσεται και το υδρογόνο, το οποίο αντιμετωπίζεται ως η κορυφαία εναλλακτική πηγή ενέργειας.

Τόσο στην Ευρώπη, όσο και στις υπόλοιπες ανεπτυγμένες χώρες, έχουν εντατικοποιηθεί οι προσπάθειες για την εδραίωση της«οικονομίας του υδρογόνου», με σημαντικότατα ποσά να επενδύονται στην έρευνα και την ανάπτυξη προς αυτή την κατεύθυνση.

Οι αλλεπάλληλες αυξήσεις στη τιμή της βενζίνης έχουν φέρει σε απόγνωση τους οδηγούς ΙΧ, που πλέον αναζητούν ολοένα και περισσότερους τρόπους οικονομικότερης μετακίνησης. Δεν είναι τυχαίο ότι μέχρι πρότινος άνθιζε η αγορά των συστημάτων υγραεριοκίνησης, λόγω της χαμηλής τιμής του υγραερίου ως καύσιμο. Όμως, αυτή η μορφή κίνησης δεν κατάφερε να κερδίσει την πλειοψηφία των οδηγών, λόγω της ψυχολογικής σύνδεσης του υγραερίου με κάτι εύφλεκτο και εκρηκτικό, καθώς και κάποιων καίριων ερωτημάτων που ποτέ δεν αποσαφηνίστηκαν: Είναι ασφαλές το υγραέριο και αν ναι, πόσο ασφαλές είναι; Θα αυξηθεί η τιμή του υγραερίου κίνησης ακολουθώντας την αύξηση της τιμής της βενζίνης και του πετρελαίου; Επειδή οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα δεν είναι και τόσο ξεκάθαρες, η απάντηση στις συνεχιζόμενες αυξήσεις της τιμής της βενζίνης μπορεί να δοθεί μέσω της νέας εναλλακτικής μορφής υβριδικής κίνησης, την λεγόμενη «υδρογονοκίνηση».

Η υδρογονοκίνηση [1] αποτελεί μία σχετικά πρόσφατη τεχνολογία υβριδικής κίνησης, η οποία συντελεί στην μείωση κατανάλωσης καυσίμου, με καθαρότερα παράγωγα για το περιβάλλον.

Μέσω ενός σχετικά απλού στη λειτουργία συστήματος, το οποίο τροφοδοτείται με απλό αποσταγμένο νερό, επιτυγχάνεται η παραγωγή καθαρού υδρογόνου. Το νερό διασπάται στα αέρια συστατικά μέρη του, το υδρογόνο (H2) και οξυγόνο (O). Το παραγόμενο υδρογόνο κατευθύνεται προς το θάλαμο καύσης, όπου αναμιγνύεται με το καύσιμο του αυτοκινήτου. Καθώς το υδρογόνο έχει μεγάλη θερμική αξία, αναμιγνυόμενο με το καύσιμο του κινητήρα επιτρέπει την ευκολότερη και γρηγορότερη ανάφλεξη του μίγματος.

Η κίνηση με υδρογονοκίνηση εξασφαλίζει ότι:

• Η καύση είναι καθαρότερη και επομένως έχουμε μείωση της κατανάλωσης.
• Έχουμε αύξηση της ιπποδύναμης και καλύτερη ανάφλεξη του βασικού καυσίμου, μέσω της μείωσης της κατανάλωσης καυσίμου και αύξησης του επιπέδου των οκτανίων.
• Εξασφαλίζουμε περισσότερα χιλιόμετρα ανά λίτρο, μειώνοντας παράλληλα την ποσότητα των ρύπων που απελευθερώνονται στην εξάτμιση.
• Απομακρύνονται τα υπολείμματα του άνθρακα από το εσωτερικό της μηχανής και αποτρέπεται παράλληλα η δημιουργία νέων. Εξίσου σημαντικό είναι πως τα υπολείμματα της καύσης του υδρογόνου είναι καθαρό νερό!
• Μπορεί να γίνει χρήση του Υδρογόνου σε κινητήρες βενζίνης, πετρελαίου, ακόμη και υγραερίου, χωρίς καμία απολύτως παρενέργεια στην αξιοπιστία του κινητήρα.
• Κάνουμε οικονομία στην κατανάλωση καυσίμου υψηλού επίπεδου, από 25-40%.
• Έχουμε 100% αξιοπιστία και ασφάλεια για το αυτοκίνητο.
• Έχουμε καλύτερη και οικολογικότερη απόδοση,καθώς αυξάνει τη ροπή και την ιπποδύναμη ενώ παράλληλα μειώνει τους βλαβερούς υδρογονάνθρακες που απελευθερώνονται μέσω της εξάτμισης.

Προ ολίγων ημερών, μάλιστα, ανακοινώθηκε η ικανότητα μετατροπής του θαλασσινού νερού σε καύσιμο από το Εργαστήριο Επιστημονικών Ερευνών του πολεμικού ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών [2]. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του συγκεκριμένου εργαστηρίου, μία επιστημονική ομάδα πέτυχε να εξαγάγει το διοξείδιο του άνθρακα από θαλασσινό νερό, παράγοντας με τον τρόπο αυτό υδρογόνο σε αέρια μορφή.

Αν το πείραμα αποδειχθεί επιτυχημένο, οι επιστήμονες θα μπορέσουν να μετατρέψουν το διοξείδιο του άνθρακα και το υδρογόνο σε υδρογονάνθρακες, ικανούς να χρησιμοποιηθούν ως καύσιμα αεροσκαφών. Σύμφωνα με το εργαστήριο, το κόστος του καυσίμου είναι της τάξης του ενός δολαρίου ανά λίτρο, τιμή η οποία το καθιστά οικονομικά βιώσιμο. Το σημαντικότερο κίνητρο της έρευνας αυτής γύρω από εναλλακτικά καύσιμα από το πολεμικό ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών είναι ασφαλώς γεωπολιτικό, καθώς εάν οι επιστήμονες του ναυτικού πετύχουν το στόχο τους, ο αμερικανικός στρατός θα είναι ικανός να αναλάβει δύσκολες μακρινές αποστολές, αδιαφορώντας για το υψηλό κόστος των καυσίμων.

«Τα πιθανά οφέλη, από την παραγωγή αεροπορικού καυσίμου JP-5 εν πλω, είναι ότι συρρικνώνει τα προβλήματα παράδοσης του καυσίμου, εξαφανίζει τις δεινές περιβαλλοντικές επιπτώσεις της μεταφοράς των καυσίμων και αυξάνει δραστικά την αυτονομία του πολεμικού ναυτικού», λέει η χημικός Χέδερ Ουιλάουερ του εργαστηρίου ερευνών του ναυτικού. Κλειδί της προσπάθειας αυτής αποτελεί πλέον η μείωση της ενέργειας που απαιτείται για την παραγωγή του καυσίμου, ώστε αυτή να καταστεί οικονομικά συμφέρουσα.

Με αφορμή την παραπάνω είδηση για την μετατροπή του θαλασσινού νερού σε καύσιμο, είναι αναγκαίο να ειπωθεί ότι ο Έλληνας Μιχάλης Καλογεράκης [3], από την Κρήτη, έχει καταφέρει να αποκτήσει ενεργειακή αυτονομία στο σπίτι του χρησιμοποιώντας την αιολική και ηλιακή ενέργεια. Παράλληλα, στην αποθήκη του σπιτιού του παράγει το οικολογικό καύσιμο από ζαχαροκάλαμο και σάπια φρούτα, το οποίο, σε συνδυασμό με μια μικρή μετατροπή στον κινητήρα της μηχανής του, του έχει δώσει μέχρι σήμερα πάνω από 25.000 δωρεάν χιλιόμετρα. Ο Έλληνας ερευνητής (ηλεκτρονικός-ηλεκτρολόγος στο επάγγελμα) παρουσίασε προ ετών στις αρμόδιες υπηρεσίες την εφεύρεσή του για παρόμοια μετατροπή από νερό της βρύσης. Έχει κατασκευάσει κινητήρα ο οποίος λειτουργεί με νερό ως καύσιμο και μάλιστα τροποποίησε έτσι το αυτοκίνητό του έτσι ώστε με ένα ποτήρι νερό να μπορεί να κινηθεί για περίπου 50 χιλιόμετρα. Και φυσικά, μία τέτοια λειτουργία δεν είναι μόνο συμφέρουσα οικονομικά αλλά και οικολογική.

Επίσης, το 2010 παρουσιάστηκαν τα πρώτα αποτελέσματα του ερευνητικού έργου του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου [4], που χρηματοδοτήθηκε από τη Νομαρχία Αθηνών αναφορικά με την ολιστική μετατροπή συμβατικών αυτοκινήτων σε ηλεκτρικά και στη βιώσιμη παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από το νερό. Η παρουσίαση των αποτελεσμάτων έγινε από τον επιστημονικό υπεύθυνο του ερευνητικού-αναπτυξιακού έργου «Μετατροπή Συμβατικών Αυτοκινήτων σε Ηλεκτρικά», με διακριτικό τίτλο "City Battery Electric Car" (CiBEC), Ευάγγελο Χριστοφόρου. Το ερευνητικό έργο βασίζεται σε μια καινοτόμο μέθοδο ταχείας παραγωγής υδρογόνου και ηλεκτρικής ενέργειας από το πόσιμο, το μη πόσιμο αλλά και το θαλασσινό νερό. Το κόστος μετατροπής για αυτοκίνητα μικρού κυβισμού ανέρχεται περίπου στα 5 με 7 χιλιάδες ευρώ, με κόστος χρήσης και συντήρησης μικρότερο από 1 ευρώ ανά 100 χιλιόμετρα, χωρίς την παραμικρή μόλυνση του περιβάλλοντος. Η απόσβεση του ποσού για τη μετατροπή γίνεται σε δύο χρόνια, με μέσο όρο κυκλοφορίας τα 30.000 χιλιόμετρα το χρόνο. Αυτό μπορεί, κάλλιστα, να συντελέσει στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας που θα προκύψουν με την ίδρυση του φορέα μετατροπών, αλλά και γενικότερα στη μείωση των εξόδων στα ελληνικά νοικοκυριά που τόσο πλήττονται το τελευταίο διάστημα.

Η Ελλάδα θα μπορούσε να γίνει η νέα παγκόσμια δύναμη στην διαμορφούμενη «Οικονομία του Υδρογόνου», η οποία αλλάζει τους κανόνες του ενεργειακού παγκόσμιου χάρτη. Αποτελεί την μεγάλη ευκαιρία της Ελλάδας, καθώς το νερό, ο αέρας και ο ήλιος που υπάρχουν σε αυτήν βρίσκονται σε αφθονία. Όταν έχεις ήλιο, νερό και αέρα, τότε έχεις τα πάντα.. και καθώς διαθέτουμε όλα αυτά τα πλεονεκτήματα, οφείλουν οι πολιτικοί μας κατά τη δύσκολη τούτη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα μας, να δώσουν κίνητρα και κατευθύνσεις για την πράσινη ενέργεια ώστε να «πάμε μπροστά». Για παράδειγμα, μπορούν να δώσουν οικονομικά (και όχι μόνο) κίνητρα για την ίδρυση κοινωνικών συνεταιριστικών επιχειρήσεων, που θα αξιοποιήσουν τις δυνατότητες του υδρογόνου και των άλλων ήπιων μορφών ενέργειας, εξασφαλίζοντας τοπική ανάπτυξη, δημιουργία πολλών θέσεων εργασίας, μείωση της περιβαλλοντικής ρύπανσης και ως ένα σημείο μία διέξοδο από την πολύπλευρη κρίση την οποία αντιμετωπίζουμε. Και τούτο διότι πολύ σύντομα θα έρθει η ώρα που το νερό θα μπορέσει να αντικαταστήσει πλήρως τα ορυκτά καύσιμα τα οποία καταστρέφουν τον πλανήτη μας.

Ευτυχώς, στη χώρα μας υπάρχουν μεγάλα μυαλά με πολλές ιδέες σε όλα τα επίπεδα. Υπάρχει όμως και η αναγκαία πολιτική βούληση προς αυτή την κατεύθυνση; Ελπίζουμε η απάντηση να είναι θετική προς το συμφέρον όλων μας!!

Φίλιππος Μιχαλόπουλος Οικονομολόγος

Πηγές:

1. 1.http://vivanews.gr/article.php?id=13477
2. 2.http://www.qualitynet.gr/displayITM1.asp?ITMID=68319&LANG=GR
3. 3.http://www.piperies.gr/posts/mixalis-kalogerakis-o-polymixanos-kritikos-poy-eksasfalise-energeiaki-aytonomia
4. 4.http://www.4troxoi.gr/default.php?pname=Article&cat_id=34&art_id=12103

  

Η H2ME θέλει να φέρει το υδρογόνο στην Ευρώπη

Αλέξανδρος Αϊβάζογλου -

30 Σεπτεμβρίου 2015

Μία συμμαχία Ευρωπαϊκών εταιριών ανακοίνωσε το φιλόδοξο σχέδιο της να επενδύσει €63 εκατομμύρια και με αυτά να φέρει 325 υδρογονοκίνητα οχήματα και να κατασκευάσει 29 σταθμούς ανεφοδιασμού με υδρογόνο σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Η συμμαχία ονομάζεται H2ME –που σημαίνει Hydrogen Mobility Europe– και αποτελείται από τέσσερις οργανισμούς: H2 Mobility Deutschland, Mobilite Hydrogene France, Scandinavia Hydrogen Highway Partnership και UK H2 Mobility. Επιπλέον, αξίζει να σημειώσουμε ότι τα €32 εκατομμύρια από τα 63, προέρχονται από την Fuel Cells and Hydrogen Joint Undertaking. Μαζί με την HyFive που ξεκίνησε το 2014, η H2ME θα δημιουργήσει 85 συνολικά σταθμούς ανεφοδιασμού – το μεγαλύτερο δίκτυο τέτοιων σταθμών στον κόσμο.

		Κ.Α.Π.Ε. - Κέντρο Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας  19ο χλμ. Λ. Μαραθώνος, 190 09 Πικέρμι - Aττικής Τηλ.: 210 6603300 Fax : 210 6603301-2
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ   ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΥΔΡΟΓΟΝΟΥ ΓΙΑ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΚΑΠΕ Στην εκμετάλλευση του υδρογόνου, ως εναλλακτικού φορέα ενέργειας για σταδιακή υποκατάσταση τόσο του πετρελαίου όσο και του φυσικού αερίου, προσανατολίζεται με εντατικό ρυθμό η διεθνής κοινότητα. Η Ελλάδα χάρη στο πλούσιο δυναμικό της σε φιλικές προς το περιβάλλον ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, επιδιώκει να πρωτοστατήσει στη χρήση αυτών των πηγών για παραγωγή υδρογόνου. Το Κέντρο Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΚΑΠΕ) θέτει τις βάσεις για την παραγωγή «οικολογικού» υδρογόνου στις εγκαταστάσεις του στο Αιολικό Πάρκο Λαυρίου. Όπως ανακοίνωσε ο Πρόεδρος του ΚΑΠΕ Αν. Καθηγ. κ. Δημοσθένης Αγορής, έχει ήδη υπογραφεί το σχετικό συμβόλαιο με την Ευρωπαϊκή Κοινότητα, στο πλαίσιο του Προγράμματος ENERGIE, που προβλέπει την κατασκευή εργοστασίου παραγωγής, αποθήκευσης και συμπίεσης υδρογόνου, αποκλειστικά από μέρος της αιολικής ενέργειας που παράγεται στο Αιολικό Πάρκο του Λαυρίου. Σε πρώτη φάση το υδρογόνο θα διατεθεί σε βιομηχανική χρήση ενώ ανοίγει ο δρόμος για τη μελλοντική χρήση του για παραγωγή ενέργειας. Ας σημειωθεί ότι το υδρογόνο, που αποτελεί το 90% του σύμπαντος, είναι ένας δευτερογενής ενεργειακός φορέας καθώς για την παραγωγή του απαιτείται ενέργεια. Ως εκ τούτου, για να εκτιμηθεί η περιβαλλοντική διάσταση του υδρογόνου, πρέπει να ληφθεί υπόψη ο πλήρης κύκλος παραγωγής και χρήσης του. Οι εμπορικές μέθοδοι παραγωγής υδρογόνου είναι: η αναμόρφωση υδρογονανθράκων με ατμό (κυρίως Φ.Α) η μερική οξείδωση – αεριοποίηση βαρέων υδρογονανθράκων (πετρέλαιο) η ηλεκτρόλυση του νερού Για την παραγωγή υδρογόνου από αναμόρφωση υδρογονανθράκων, καταναλώνεται περίπου το 20-30% του υδρογονάνθρακα και εκλύονται συνεπώς αέρια του «θερμοκηπίου». Το πρόβλημα της ρύπανσης παραμένει και στην περίπτωση της ηλεκτρόλυσης, εφόσον η ηλεκτρική ενέργεια προέρχεται από ορυκτά καύσιμα. Εάν όμως η ηλεκτρική ενέργεια έχει παραχθεί από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, τότε κατά την παραγωγή του υδρογόνου εκλύονται μηδενικοί ρύποι. Επί του παρόντος το υδρογόνο έχει κυρίως βιομηχανική χρήση ενώ οι ενεργειακές χρήσεις του αποτελούν ελάχιστο ποσοστό. Η βιομηχανία αμμωνίας καταναλώνει το 50% του παραγόμενου υδρογόνου και τα διυλιστήρια το 37%. Σημαντικές καταναλώσεις έχει και η βιομηχανία τροφίμων (υδρογόνωση ελαίων). Ο βασικός ενεργειακός χρήστης του υδρογόνου είναι η διαστημική βιομηχανία. Το υδρογόνο μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν εναλλακτικό καύσιμο σε πλήθος (κατάλληλα τροποποιημένων) τεχνολογιών καύσης όπως καταλυτικούς καυστήρες, λέβητες αερίου, αεριοστροβίλους και κινητήρες εσωτερικής καύσης. Η καύση του υδρογόνου παράγει νερό αλλά, λόγω των υψηλών θερμοκρασιών καύσης, παράγονται και οξείδια του αζώτου. Οι κυψελίδες καυσίμου είναι μία σχετικά πρόσφατη τεχνολογία που επιτρέπει μέσω ηλεκτροχημικής αντίδρασης την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος, με μόνο υποπροϊόν το νερό. Η λειτουργία τους είναι αντίστροφη από αυτή μιας ηλεκτρολυτικής μονάδας και προσομοιάζει τη λειτουργία μιας μπαταρίας, με τη διαφορά ότι δεν έχει τον περιορισμό της εξάντλησης του καυσίμου. Θέματα απεξάρτησης από εισαγόμενους υδρογονάνθρακες αφ’ ενός αλλά και μείωσης των περιβαλλοντικών επιπτώσεων από τη χρήση ορυκτών καυσίμων αφ’ ετέρου, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι στο μέλλον το υδρογόνο που θα παράγεται από ΑΠΕ θα παίξει σημαντικό ρόλο: μεσοπρόθεσμα, ως μέσο αποθήκευσης ενέργειας μακροπρόθεσμα, ως καθαρό καύσιμο για αποκεντρωμένη παραγωγή ενέργειας (για θέρμανση) ή για τις μεταφορές (καύσιμο στα αυτοκίνητα). Υπό αυτό το σκεπτικό, η ευρωπαϊκή βιομηχανία έχει αποδοθεί σε έναν αγώνα δρόμου για να πλησιάσει τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία στις τεχνολογίες για παραγωγή – χρήση υδρογόνου. Αντίστοιχα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει σαν θέμα πρώτης προτεραιότητας την Έρευνα και Ανάπτυξη στο χώρο αυτό. Ορισμένες χώρες πλούσιες σε δυναμικό ΑΠΕ όπως η Νορβηγία και η Ισλανδία, έχουν ξεκινήσει σημαντικά εθνικά προγράμματα για την παραγωγή, χρήση και εξαγωγή υδρογόνου σε άλλες χώρες. Σε αυτό το ανταγωνιστικό περιβάλλον, η Ελλάδα δεν πρέπει να μείνει ουραγός και εν τέλει αποδέκτης τεχνολογιών που θα παράγονται στο εξωτερικό. Τμήματα του εξοπλισμού για την παραγωγή (ηλεκτρολυτική μονάδα) και χρήση του υδρογόνου (κυψελίδες καυσίμου) θα μπορούσαν να κατασκευαστούν στην Ελλάδα. Επιπλέον, εκτιμάται ότι στην «εποχή του υδρογόνου», η Ελλάδα θα μπορεί να παίξει έναν σημαντικό ρόλο σαν προμηθευτής του καυσίμου αυτού, μια και είναι προικισμένη με πλούσιο δυναμικό ΑΠΕ. Σε μία τέτοια εθνική προσπάθεια, σημαντικός είναι ο ρόλος του ΚΑΠΕ, το οποίο σαν Εθνικό Συντονιστικό Κέντρο για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και την Ορθολογική Χρήση Ενέργειας, προχωρεί στην εξασφάλιση ελληνικής τεχνογνωσίας στις τεχνολογίες υδρογόνου μέσω της απόκτησης και λειτουργίας: εργαστηριακού εξοπλισμού για την παραγωγή υδρογόνου από ΑΠΕ, εξοπλισμού «βιομηχανικής κλίμακας» για την παραγωγή υδρογόνου από ηλιακή ή αιολική ενέργεια, εξοπλισμού για την αποθήκευση - μεταφορά και καθαρή χρήση του υδρογόνου (κυψελίδες καυσίμου) και μέσω της ανάπτυξης τεχνογνωσίας, λογισμικού και εξοπλισμού ή τμημάτων εξοπλισμού για την παραγωγή και χρήση υδρογόνου σε ενεργειακές εφαρμογές, στις μεταφορές, τη βιομηχανία ή στα κτίρια. Η εμπειρία και ο ανωτέρω εξοπλισμός επιδιώκεται να αποκτηθούν μέσω ανταγωνιστικών προγραμμάτων της ΕΕ, εθνικών προγραμμάτων ή μέσω ιδίων κεφαλαίων. Μεταξύ άλλων, μέσω της Δ/νσης ΑΠΕ και των Τμημάτων Υδρογόνου και Φωτοβολταϊκών Συστημάτων το ΚΑΠΕ συμμετέχει στα ακόλουθα ερευνητικά έργα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας: Ανάπτυξης ενός συστήματος απρόσκοπτης λειτουργίας εφαρμογών τηλεπικοινωνιών (π.χ. αναμεταδότες κινητής τηλεφωνίας), με χρήση τεχνολογιών υδρογόνου. Πρόκειται για ένα σύστημα που μπορεί να καλύψει φορτίο 5 kW για διακοπές ρεύματος διάρκειας έως 5 ώρες. Αντικατάστασης των συσσωρευτών που χρησιμοποιούνται σήμερα σε κινητά τηλέφωνα με αντίστοιχες τεχνολογίες υδρογόνου (αποθήκευση / παραγωγή υδρογόνου μέσω οξειδοαναγωγής δύο στερεών και χρήση υδρογόνου σε κυψέλες καυσίμου). Μελέτης της αγοράς σχετικά με την εφαρμογή τεχνολογιών υδρογόνου σε αποκεντρωμένα ηλεκτρικά συστήματα έως 200 kW ισχύος, τα οποία έχουν ενσωματωμένες τεχνολογίες ΑΠΕ.

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ

ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΚΟΙΝΟ ΑΣΒΕΣΤΗ ΣΑΝ ΜΠΑΤΑΡΙΑ που αποθηκευει ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΑΠΟ ΑΝΑΝΕΩΣΙΜΕΣ ΠΗΓΕΣ αφαιροντας το νερο ή προσθετουν νερο ανεβαζοντας την θερμοκρασια σε 450 βαθμους .... Ο κοινός ασβέστης είναι το οξείδιο του ασβεστίου (χημικός τύπος CaO) ή το υδροξείδιο του ασβεστίου (χημικός τύπος Ca(OH)2, παρασκευάζεται με ανάμιξη οξειδίου του ασβεστίου με νερό). 

CHEMISCHER WÄRMESPEICHERVerrückt: Kalk als Akku für Solarstrom

Wird die Batterie im Keller, die überschüssigen Solarstrom speichert, durch einen Kalkbottich abgelöst? Das kann gut sein: Die Ingenieure des Deutschen Zentrums für Luft- und Raumfahrt haben einen Energiespeicher entwickelt, der mit Kalk arbeitet. Kalkspeicher sind fünfmal leistungsfähiger als Wasser.

Á

Energiespeicher auf Kalkbasis: Am DLR-Institut für Technische Thermodynamik entwickelten Wissenschaftler eine effizientere Methode, Kalk als Wärmespeicher zu nutzen. Die Technik eignet sich sogar für den Einsatz in Privathaushalten, um beispielsweise Solarstrom zu speichern.

Foto: DLR

Im Keller des Einfamilienhauses steht kein Heizkessel, sondern ein Silo mit gebranntem Kalk. Darin steckt so viel Wärme und chemische Energie, dass die Räume während des Winters bequem geheizt werden können. So sieht das Konzept eines Energiespeichers auf Kalkbasis aus, den die Ingenieure des Instituts für Technische Thermodynamik des DLR entwickelt haben.

Um die im Kalk gespeicherte Energie zu nutzen, wird in einer Reaktionskammer Wasserdampf in Kalk geleitet. Dadurch wird die gespeicherte Wärme frei und kann zum Heizen und Warmwasserbereiten genutzt werden. Im Sommer wird der ausgepowerte Kalk bei einer Temperatur von 450 °C gebrannt. Das geschieht in einem elektrisch beheizten Ofen, der zum Beispiel mit Solarstrom vom Dach betrieben wird.

Á

Als Ausgangsmaterial dient Calciumhydroxid, sogenannter "gelöschter Kalk". Wird dieser erwärmt, entsteht ab zirka 450 °C Calciumoxid (CaO), da dem Calciumhydroxid Wasser entzogen wird. Bei dieser Reaktion werden zirka 20 Prozent Wärmeenergie frei, der Rest wird in Form von chemischer Energie gespeichert. Diese chemische Energie kann zu jeder Zeit freigesetzt werden, indem Wasserdampf zum Calciumoxid zugeführt wird.

Foto: DLR

„Das ist eine Form von Power-to-Heat“, sagt Marc Linder, Fachgebietsleiter Thermochemische Systeme in der DLR-Abteilung Thermische Prozesstechnik. „Wir haben bisher fast nur Möglichkeiten, die Energiewende im Stromsektor zu schaffen“, so Lindner. Im Wärmesektor gebe es fast nichts.

Wärmeproduktion lässt sich individuell steuern

Ausgangsmaterial für den Energiespeicher ist Calciumhydroxid, wie gelöschter Kalk fachmännisch heißt. Er enthält Wasser, das beim Erhitzen entweicht. Es entsteht Calciumoxid, auch gebrannter Kalk genannt. Das ist ein weißes Pulver. 20 % der zugeführten Wärme ist fühlbar, der Rest ist in Form von chemischer Energie gespeichert.

Die fühlbare Wärme lässt sich vielleicht nach einem Tag nutzen – wenn das Silo gut isoliert ist. Die chemische Energie kann dagegen für einen beliebig langen Zeitraum gespeichert werden. Vorausgesetzt, der gelöschte Kalk kommt nicht unkontrolliert mit Wasser in Berührung.

Wird der Kalk gelöscht, kommt also mit Wasserdampf in Berührung, entsteht Wärme. Die Temperatur lässt sich mit Hilfe des Dampfdrucks regeln, sodass sich die Wärmeproduktion wie bei einem Erdgaskessel an den Bedarf anpassen lässt.

Speichertechnik auch für Solarturmkraftwerke

Der Kalkspeicher ist nach Aussage des DLR auch für Unternehmen geeignet, die Abfallwärme auf hohem Temperaturniveau erzeugen, etwa Stahlwerke und Aluminiumhütten. AuchSolarturmkraftwerke, wie sie beispielsweise in Algerien geplant sind, könnten die Technik nutzen, um rund um die Uhr Strom zu erzeugen. Diese Anlagen bestehen aus zahlreichen Spiegel, die eine oft mit einer Keramikschüttung gefüllte Kammer an der Spitze eines Turms auf bis zu 900 Grad Celsius erhitzen. Das reicht für einen normalen Dampfkreislauf zur Stromerzeugung. Wenn ein Teil der Wärme abgezweigt wird, um Kalk zu löschen, kann das Kraftwerk auch nachts produzieren.

Á

Über ein Silo kann beliebig viel Kalk in Pulverform nachgeliefert werden. Der Kalk wird dann beim Vorbeifließen an Edelstahlrohren gebrannt und kann so die Wärme speichern.

Foto: DLR

Die Forscher um Lindner haben sich aus zwei Gründen für Kalk als Speichermedium entschieden. Zum einen ist Kalk, der im Tagebau gewonnen wird, äußerst billig. Zum anderen speichert er pro Volumeneinheit fünfmal mehr Wärmeenergie als Wasser.

Das Bundesministerium für Wirtschaft und Energie hat die Versuchsanlage in Köln finanziell gefördert. „Die Herausforderung bei der neuen Kalkspeicheranlage ist jetzt noch, das Zusammenspiel aus kontinuierlicher Bewegung des Speichermaterials in Verbindung mit der Wärmezufuhr und der Wasserdampfregelung zu optimieren“, sagt Matthias Schmidt, Projektleiter am Institut für Technische Thermodynamik des DLR.

Von Wolfgang Kempkens

Η ερευνητική ομάδα Hydrosol, με επικεφαλής τον καθηγητή κ. Θ. Κωνσταντόπουλο, τιμήθηκε με το βραβείο Descartes της Ευρωπαϊκής Ενωσης για μια επαναστατική τεχνολογία που «εκμαιεύει» υδρογόνο κατευθείαν από ηλιακές αχτίδες και νερό, ανοίγοντας νέους δρόμους για την ενεργειακή αξιοποίηση της ηλιακής ακτινοβολίας

Το ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΡΤΕΣΙΟΥ σε ελληνικά χέρια

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  11/03/2007 00:00

Ο ηλιακός αντιδραστήρας παραγωγής υδρογόνου

Με ένα εκπληκτικό «σερί» ερευνητικών επιδόσεων η χώρα μας γεύεται για δεύτερη χρονιά τη δόξα του «Νομπέλ της Ευρωπαϊκής Ενωσης», του βραβείου Καρτέσιου (Descartes). Πέρυσι είχαμε τους καθηγητές Κώστα Σουκούλη, Γιάννη Σειραδάκη και Σταύρο Κατσανέβα στο βάθρο των νικητών, ενώ εφέτος η μία από τις τρεις ερευνητικές ομάδες που μοιράστηκαν το βραβείο του 1 εκατ. ευρώ είχε επικεφαλής τον καθηγητή Θανάση Κωνσταντόπουλο. Ακόμη πιο εκπληκτικό όμως είναι το ότι η εφετινή μας διάκριση έγινε στον τομέα όπου η χώρα μας εμφανίζεται ουραγός επενδυτικής δράσης: στην εκμετάλλευση της δωρεάν ηλιακής ενέργειας! Τι να πει κανείς; «Στα βραβεία... η Ελλάδα αναστενάζει».

Μια... επίκαιρη βράβευση

Ακριβώς την εβδομάδα όπου όλοι μιλούσαν για τον ενεργειακό στόχο που έθεσε στους ηγέτες των ευρωπαϊκών χωρών η γερμανική προεδρία, ανακοινώθηκε και το πόρισμα της επιτροπής κρίσης και απονομής του μέγιστου ερευνητικού βραβείου της ΕΕ. Μεταξύ των τριών νικητριών ομάδων που το κατέκτησαν τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν κυρίως στην Hydrosol, την ομάδα που παρουσίασε μια επαναστατική τεχνολογία για εκμαίευση υδρογόνου κατευθείαν από ηλιακές ακτίνες και νερό. Θα έλεγε κανείς ότι πρόκειται για υπερβολικά βολική σύμπτωση, αν δεν γνώριζε ότι η επιλογή είναι μια επίπονη και μακρά διαδικασία. Το ότι η Hydrosol θα ήταν η νικήτρια της είχε γνωστοποιηθεί - μυστικά - από τις 14 Δεκεμβρίου (όπως «αλιεύσαμε» από τη διαρρεύσασα ιστοσελίδα της http: //apt. cperi. certh. gr/html/news-HYDROSOL-award2. html). Ετσι, οι 18 ερευνητές της από τέσσερις χώρες... πέρασαν τις γιορτές εορτάζοντες «με αιτία» αλλά εν κρυπτώ!

Το «μαγικό» χωνί

Γιατί όμως βραβεύτηκαν οι Α. Γ. Κωνσταντόπουλος, Χ. Αγραφιώτης, Χ. Παγκούρα, Α. Ζυγογιάννη, Β. Θ. Ζασπάλης, Λ. Ναλμπαντιάν, Α. Εύδου από την Ελλάδα, C. Sattler, Μ. Roeb, R. Κlοser, Ν. Monnerie, Ρ.Μ. Rietbrock, L. de Oliveira, Mark Schmitz από τη Γερμανία, Ρ. Stobbe από τη Δανία, S. Ellis και Α. Steele από τη Βρετανία; Η απάντηση βρίσκεται σε μια συσκευή που μοιάζει με... παχύ τηλεβόα: Στο «χωνί» συγκεντρώνονται οι ακτίνες του γενναιόδωρου Ηλιου. Η καυτή εστίασή τους μέσω κατόπτρων σημαδεύει εσωτερικά μια κυψελώδη κατασκευή από κεραμικούς αυλούς πάχους περίπου ενός χιλιοστού. Μέσα στους αυλούς κυκλοφορεί απλό νεράκι. Ωστόσο οι αυλοί έχουν επενδυμένα τα τοιχώματά τους με ένα «μαγικό υλικό», μια νανοδομή υλικών που ανέπτυξε η ομάδα του καθηγητή Κωνσταντόπουλου, η οποία διασπά τα μόρια του υδρατμού που σχηματίζεται από τη δράση των ηλιακών ακτίνων στο νερό και δεσμεύει το οξυγόνο. Ως καθαρό προϊόν της διεργασίας μένει το ενεργειακά πολύτιμο υδρογόνο. Σε επόμενο στάδιο η νανοδομημένη επικάλυψη των αυλών αναγεννάται με τη βοήθεια της ηλιακής ενέργειας, δηλαδή απελευθερώνει το οξυγόνο που έχει δεσμεύσει. Εχουμε, δηλαδή, μια κυκλική λειτουργία δύο σταδίων - παραγωγή υδρογόνου και αναγέννηση της επικάλυψης - που λαμβάνει χώρα στο κλειστό σύστημα του αντιδραστήρα.

Πρόκειται ουσιαστικά για μια παραλλαγή του γνωστού καταλύτη των αυτοκινήτων μας. Η τεχνογνωσία που οδήγησε στον σχεδιασμό του αντιδραστήρα προέρχεται ακριβώς από τη μακρόχρονη ενασχόληση του επιτελείου του καθηγητή Κωνσταντόπουλου με τη μελέτη των καταλυτών. Ο επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας Hydrosol είναι εμπειρογνώμων σε θέματα καύσης αερολυμάτων και νανοσωματιδίων, με εκτεταμένη ερευνητική και συμβουλευτική δράση στον σχεδιασμό, στη μοντελοποίηση και στη δοκιμή συστημάτων ελέγχου εκπομπών και μονολιθικών αντιδραστήρων. Η βάση του ελληνικού τμήματος της ομάδας είναι το Εργαστήριο Τεχνολογίας Σωματιδίων και Αερολυμάτων, το οποίο ιδρύθηκε το 1996 στο πλαίσιο του Εθνικού Κέντρου Ερευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης (ΕΚΕΤΑ) στη Θέρμη Θεσσαλονίκης. Το ΕΚΕΤΑ, που από το 2006 διευθύνει ο δρ Κωνσταντόπουλος, είχε αναδειχθεί πρώτο μεταξύ όλων των ερευνητικών κέντρων στην αξιολόγηση του Ιουνίου του 2005.

«Ηλιακός καταλύτης»

Η καινοτόμος σύλληψη του αντιδραστήρα της Hydrasol έχει ήδη συνεπάρει τη διεθνή ενεργειακή βιομηχανία εδώ και ένα χρόνο. Αυτός ο «ηλιακός καταλύτης» μπορεί να κλιμακωθεί για την παραγωγή υδρογόνου που θα καλύπτει τις ενεργειακές ανάγκες από ενός σπιτιού έως... όλου του οικονομικά πάμπτωχου αλλά ηλιακά πάμπλουτου Τρίτου Κόσμου. Η ενεργειακή του απόδοση είναι «εξωφρενικά» πολλαπλάσια όλων των τεχνολογιών αξιοποίησης ανανεώσιμων πηγών ενέργειας που γνωρίζουμε: φθάνει ως και στο 70%! Τη σημασία της ανακάλυψης έχει υπογραμμίσει πριν και από το εφετινό βραβείο Descartes η βράβευσή της το 2005 με το διεθνές βραβείο Global 100 Ecotech της διεθνούς έκθεσης ΕΧΡΟ 2005 και τον Ιούνιο του 2006 με το βραβείο της Διεθνούς Ενωσης Ανάπτυξης της Οικονομίας του Υδρογόνου (International Partnership for the Hydrogen Economy - ΙΡΗΕ). Τώρα, με τη «στάμπα» και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η τεχνολογία της Hydrosol θα γίνει επενδυτικά περιζήτητη.

Βεβαίως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πρόκειται για έρευνα. Ο πειραματικός αντιδραστήρας της ομάδας Κωνσταντόπουλου είναι ισχύος μόλις 2 κιλοβάτ και ετοιμάζεται τώρα ένας πιλοτικός των 100 KW. To πέρασμα από τις δοκιμές στη μαζική παραγωγή και εκμετάλλευση θα πάρει πέντε-δέκα χρόνια. Οι προοπτικές όμως είναι απίστευτες. Αν η καταλληλότητα της χώρας μας για ηλιο-ηλεκτροπαραγωγή συνδυαστεί με την ανάπτυξη της υποστηρικτικής βιομηχανίας κατασκευής «ηλιακών καταλυτών παραγωγής υδρογόνου», η χώρα μας μπορεί να μεταβληθεί σε βιομηχανική δύναμη του νέου αιώνα! Στην ερώτησή μας για το ποια είναι τα αμέσως επόμενα βήματα, ο επικεφαλής της Hydrosol μας απάντησε ότι συμμετέχουν σε πρωτοβουλία για τη δημιουργία Ελληνικής Πλατφόρμας Υδρογόνου και Στοιχείων Καυσίμου, η οποία θα υποβάλει εντός μηνός στην πολιτεία σχετικό «οδικό χάρτη». Παράλληλα, θα υποβάλουν στο 7ο Κοινοτικό πλαίσιο νέες ερευνητικές προτάσεις, στηριζόμενες στην κλιμάκωση μεγέθους του αντιδραστήρα όσο και στην πολλαπλή αξιοποίησή του (π.χ. τη μετατροπή του διοξειδίου του άνθρακα σε ωφέλιμο καύσιμο). Τέλος, σκοπεύουν να οργανώσουν ενημερωτικούς κύκλους στην Ελλάδα για την ευαισθητοποίηση των αρμοδίων. Οπως δήλωσε με νόημα ο δρ Κωνσταντόπουλος, αν το κύριο μήνυμα της βράβευσής τους είναι ότι περνάμε ουσιαστικά πλέον στην «εποχή του υδρογόνου», το δεύτερο σημαντικό τους επίτευγμα με αυτή την εφεύρεση είναι ότι αναγέννησαν τη θνήσκουσα χημική μηχανική. Μάλλον και τη χαμένη εθνική μας αισιοδοξία, θα προσθέταμε...

Ανάβουν το φως με τον... ιδρώτα τους

---

Ποδήλατα γυμναστικής συνδεόμενα με μπαταρία αποθηκεύουν ενέργεια. Τι λέει στον ΕΤ ο εφευρέτης

Μπορεί η παραγωγή ενέργειας από το ανθρώπινο σώμα να αντικαταστήσει το ηλεκτρικό ρεύμα; Αποδεδειγμένα, ναι! Αν και η ιδέα προϋπήρχε, ένας ανήσυχος, πράσινα σκεπτόμενος νους τη μετέτρεψε σε πράξη με μια μοναδική εφεύρεση: Την «Ανθρώπινη Γεννήτρια» («Human Dynamo»).

 

Ο πρωτότυπος μηχανισμός απαρτίσθηκε από τέσσερα ποδήλατα γυμναστικής συνδεόμενα με μία μπαταρία που αποθηκεύει την ενέργεια, η οποία παράγεται καθώς οι ασκούμενοι κινούν τα πηδάλια. Ο εφευρέτης Μάικ Τάγκετ, από το Τέξας, μιλώντας στον ΕΤ εξηγεί ότι η παραγωγή ανθρώπινης ενέργειας τον απασχολούσε για περισσότερα από 15 χρόνια, οπότε και άρχισε να πειραματίζεται πάνω στην ανάπτυξη μιας τέτοιας συσκευής, που επιτέλους τελειοποιήθηκε την τελευταία διετία.

Η φιλικότατη προς το περιβάλλον ευρεσιτεχνία αναδείχθηκε πρόσφατα από ένα μικρό οικολογικό γυμναστήριο στο Πόρτλαντ (Ορεγκον) των Ηνωμένων Πολιτειών. Η εφαρμογή είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Η ίδια διαδικασία που καίει ενέργεια (θερμίδες) του ανθρώπινου οργανισμού, ταυτόχρονα παράγει ηλεκτρισμό.

Χαρακτηριστικός συνδυασμός του τερπνού μετά του ωφελίμου, δεδομένου ότι καίγοντας τις θερμίδες δεν μειώνετε μόνο το πάχος, αλλά και το ανθρακικό σας αποτύπωμα (ατομική επιβάρυνση του περιβάλλοντος). «Σε πολλά γυμναστήρια ασκούνται ταυτόχρονα από 30 μέχρι 50 άτομα σε όργανα που λειτουργούν με στροβιλισμό, όπως τα ποδήλατα.

Αν υπολογίσεις ότι κάθε μηχάνημα όπου κάποιος γυμνάζεται σκληρά μπορεί με τη χρήση του “Ανθρώπινου Δυναμό” να παράγει 100 βατ, αυτό σημαίνει πως 40 μηχανές, για παράδειγμα, εξασφαλίζουν 4.000 βατ», λέει ο Μάικ Τάγκετ, μηχανικός στο επάγγελμα και ιδιοκτήτης της εταιρίας Henry Works (www.henryworks.com), που κατασκευάζει την ανθρωπογεννήτρια. Το «Human Dynamo» συνδέεται και ηλεκτροδοτεί, επίσης, τις τηλεοράσεις και τα στερεοφωνικά ενός γυμναστηρίου.

Προς το παρόν το «HD» έχει διατεθεί σε ελάχιστα γυμναστήρια στις ΗΠΑ αλλά ο Μάικ Τάγκετ ελπίζει ότι σύντομα το περίφημο προϊόν του θα ταξιδέψει και στον υπόλοιπο κόσμο. Οσο για το κόστος, αποκαλύπτει στον ΕΤ τις τιμές, που δεν απευθύνονται μόνο σε επαγγελματίες, αλλά και σε ιδιώτες, αφού υπάρχει και η βερσιόν για κατ’ οίκον γυμναστική: 1.060 ευρώ ο βασικός μηχανισμός, 292 ευρώ το μοντέλο για το σπίτι και 1.279 για το γυμναστήριο.

Την «Ανθρώπινη Γεννήτρια» σχολιάζει ο καθηγητής Φυσικής Αγωγής Επαμεινώνδας Κυριαζής, σημειώνοντας ότι τα τελευταία χρόνια hi tech γυμναστήρια του εξωτερικού εφαρμόζουν το concept επιβράβευσης για τη σωστή εκτέλεση του προγράμματος, με την τηλεόραση μπροστά στα όργανα να σβήνει όταν ο ρυθμός πέφτει σε σχέση με το στόχο του προγράμματος.

«Ομως, όσοι δεν είναι απλώς πελάτες γυμναστηρίων, αλλά και ευαισθητοποιημένοι σε θέματα οικολογίας, θα βρουν σίγουρα ενδιαφέρον ένα πιο πράσινο γυμναστήριο. Οι θιασώτες της πράσινης οικονομίας θα ενθουσιαστούν με την ιδέα του “Human Dynamo”, ενώ τα μικρά παιδιά θα έχουν την ευκαιρία να αναπτύξουν μια αίσθηση πραγματική τού τι χρειάζεται για να κινείται ο κόσμος και τι θα πει σπατάλη».

Το καλό παράδειγμα δίνει ο ιδιοκτήτης του γυμναστηρίου στο Πόρτλαντ, Ανταμ Μπόιζελ, που πρώτος εγκατέστησε το «HD».Ο ίδιος χρησιμοποιεί ηλιακή ενέργεια και διαδρόμους που τίθενται εκτός λειτουργίας όταν δεν κινούνται. Οι πελάτες του είναι γείτονες, γι’ αυτό δεν πηγαίνουν με αυτοκίνητο και κάνουν ντους στο σπίτι.

Αυτά συμβαίνουν στο Πόρτλαντ, μια πόλη όπου οι κάτοικοι, σύμφωνα με τον καθηγητή του τοπικού πανεπιστημίου, Ιθαν Σέλτζερ, είναι συνειδητοποιημένοι οικολόγοι και ενδιαφέρονται να δημιουργούν παρά να καταναλώνουν. Πάντως, ο Μάικ Τάγκετ δηλώνει υπέρμαχος της καθαρής ενέργειας και οραματίζεται τη μελλοντική επέκταση χρήσης αυτής της εναλλακτικής μορφής της (παραγόμενης από ανθρώπινα όντα) στα δημόσια συστήματα ηλεκτροδότησης! Ιδού η πρόκληση σε μια από τις χειρότερες για τον πλανήτη και την παγκόσμια οικονομία περιόδους…

«Γεννήτρια γονάτου»

 

Μια γεννήτρια… γονάτου είναι το τελευταίο επίτευγμα του τομέα εφευρέσεων με σκοπό την εκμετάλλευση της ανθρώπινης ενέργειας στην παραγωγή ηλεκτρισμού. Είτε ισχύει η ρήση ότι «τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται» είτε τους ενέπνευσε ο κ. Τάγκετ, Αμερικανοί και Καναδοί επιστήμονες συνεργάστηκαν και δημιούργησαν το «Knee Dynamo», με προοπτική να μετατρέψουν τα γόνατά μας σε… φορτιστές των πεινασμένων για ενέργεια γκάτζετ (που λίγο-πολύ όλοι κουβαλάμε πάνω μας), κατά τη διάρκεια ενός ανέμελου περιπάτου στο πάρκο!

Η συσκευή, που μοιάζει με μπρασελέ και φοριέται στο γόνατο, προσαρμόζει στο περπάτημα μέθοδο ανάλογη με αυτή των υβριδικών αυτοκινήτων, εξηγεί ο δρ Μαξ Ντόνελαν του Πανεπιστημίου Σάιμον Φρέιζερ στο Μπερναμπέου του Καναδά.

 

«Πραγματοποιήσαμε δοκιμές και διαπιστώσαμε ότι μπορούμε να εξασφαλίσουμε την παραγωγή 13 βατ, που είναι αρκετά για να φορτίσουν ένα απλό κινητό για 30 λεπτά χρόνου ομιλίας, σε ένα μόνο λεπτό βηματισμού», λέει ο ίδιος, αναφερόμενος στο «Δυναμό Γονάτου», που αποτελεί προϊόν του ερευνητικού τομέα «συγκομιδής ενέργειας».

Προς το παρόν, η διαδικασία παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος από τον άνθρωπο μπορεί να μη δίνει τα πιο θεαματικά αποτελέσματα, όμως ο Καναδός επιστήμονας συνοψίζει εξαιρετικά τις… ηλεκτρογενετικές μας δυνατότητες: «Είμαστε πολύ αποδοτικές μπαταρίες. Ο,τι αποθηκεύουμε στο λίπος του οργανισμού μας ισοδυναμεί με μια μπαταρία 1.000 κιλών»!

πηγη:e-tipos.com / ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΜΑΡΙΑ

Παράγουν ρεύμα από ποδήλατα! 

Ρεύμα από ποδήλατα κατάφεραν να παράξουν μαθητές της Τεχνικής Σχολής Λάρνακας, με την υλοποίηση ενός πρωτότυπου project που συνδύαζε θεωρία αλλά και πρακτική. Η ιδέα του project ήταν να παραχθεί ηλεκτρικό ρεύμα ποδηλατώντας σε ποδήλατα τα οποία θα μετατρέπονταν σε στατικά. Και τα κατάφεραν.  

Στόχος του project του τμήματος ΘΗΜ 2 ήταν η ευαισθητοποίηση της μαθητικής κοινότητας του σχολείου, αλλά και του ευρύτερου κοινού για τη χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, την εξοικονόμηση ενέργειας και την άθληση.

Το project υλοποιήθηκε χάρη στη χρηματική βοήθεια της Συντονιστικής Επιτροπής Αγωγής Υγείας και Πολιτότητας αλλά και τη δωρεά τεσσάρων ποδηλάτων από μαθητή του τμήματος και ένα καθηγητή τα οποία δεν ήταν σε χρησιμοποιήσιμη  κατάσταση. Επίσης ως δωρεά δόθηκε και ένας δύναμος από γονέα ενός μαθητή. Μετά από αρκετή δουλειά, προβληματισμό και πολλαπλές διαδικασίες τα ποδήλατα εγκαταστάθηκαν στα προπύλαια του σχολείου.

«Τα τρία ποδήλατα τα οποία δεν ήταν σε χρησιμοποιήσιμη κατάσταση τα έφερε συμμαθητής μας από το χωριό του. Ένας βοηθός Διευθυντής έφερε ένα άλλο παλιό ποδήλατο από το οποίο βγάζαμε εξαρτήματα για να βελτιώσουμε τα άλλα. Για να  εξασφαλίσουμε τα απαραίτητα χρήματα κάναμε αίτηση στη Συντονιστική Επιτροπή Αγωγής Υγείας και Πολιτότητας διότι αρκετοί από τους στόχους που θέσαμε αιτιολογούσαν τη χρηματοδότηση του project. Πράγματι μας χρηματοδότησε για το έργο μας με €470 και έτσι πιάσαμε δουλειά.

Δουλέψαμε αρχικά στο ένα ποδήλατο για να δούμε τα προβλήματα που θα παρουσιάζονταν. Κάναμε τη βάση στην οποία τοποθετήσαμε το ποδήλατο. Βάλαμε τον ιμάντα στον πίσω τροχό του ποδηλάτου και τον συνδέσαμε με την τροχαλία του δυναμού για να μεταφέρεται η κίνηση από το ποδήλατο στο δυναμό.

Αγοράσαμε την αντλία νερού και τη συνδέσαμε με το δυναμό. Τη βάλαμε σε ένα κουβά με νερό και δοκιμάσαμε περιστρέφοντας το πετάλι του ποδηλάτου. Η αντλία δούλευε τέλεια. Επαναλάβαμε τις ίδιες διαδικασίες για τα άλλα δύο ποδήλατα.

Τα εγκαταστήσαμε στα  προπύλαια της Σχολής μας κυκλικά γύρω από ένα σιντριβάνι. Τα συνδέσαμε όλα σε παράλληλη σύνδεση και στα άκρα της συνδέσαμε την αντλία.

Όμως, είχαμε ένα προβληματισμό κατά πόσο θα περνούσε ρεύμα μέσα από τα δυναμό στην περίπτωση που το ένα ποδήλατο παράγει μεγαλύτερη διαφορά δυναμικού από το άλλο. Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα να καούν. Συζητήσαμε το πρόβλημα με καθηγητές μας και προτάθηκαν διάφορες λύσεις. Συζητήσαμε το θέμα και με τον τεχνίτη. Η λύση που επικράτησε ήταν αυτή που πρότεινε ο τεχνίτης. Έτσι στο κύκλωμα σε κάθε δυναμό τοποθετήσαμε δίοδο που δεν επιτρέπει τη διέλευση ρεύματος μέσα από τα δυναμό», λέει ο Παναγιώτης Ερωτοκρίτου, μαθητής που συμμετείχε στο project. Και συνεχίζει: «Βλέποντας κάποιος το μοντέλο μας προβληματίζεται για την ύπαρξη τρόπων παραγωγής και εξοικονόμησης ηλεκτρικής ενέργειας εκτός από τους συνηθισμένους. Μαθαίνει στην πράξη πως παράγεται η ηλεκτρική ενέργεια αφού βλέπει ότι αρκεί κάποιος να περιστρέψει το δυναμό. Μόνο που στους σταθμούς παραγωγής ενέργειας αυτό τον «κάποιο» τον εισάγουμε βγάζοντας συνάλλαγμα στο εξωτερικό και αυτός ο «κάποιος για να παράξει κίνηση ρυπαίνει τον τόπο μας.

Διαμορφώνεται έτσι η περιβαλλοντική συνείδηση καθώς και η ανάπτυξη της ευρεσιτεχνίας και άλλων τεχνολογιών ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στον τόπο μας. Η βάση των ποδηλάτων να  έχει τέτοιους μηχανισμούς που να μπορεί κάποιος να έρχεται με το ποδήλατό του να το τοποθετεί στη βάση να γυμνάζεται όσο θέλει και ταυτόχρονα να παράγει ρεύμα, να παίρνει το ποδήλατό του και να φεύγει. Με το ρεύμα είτε να δουλεύει ένα σιντριβάνι είτε να ανάβουν λάμπες είτε να αποθηκεύεται σε μια μπαταρία αξιοποίησή του. 

Προτάσεις και προοπτικές μεγαλύτερης αξιοποίησης του έργου και των αποτελεσμάτων του από την τοπική ή την ευρύτερη κοινωνία. Τέτοιες κατασκευές χωρίς ψηλό κόστος μπορούν να τοποθετηθούν από τους Δήμους και τις κοινότητες σε πλατείες, πάρκα και παιδότοπους. Με την τοποθέτηση της κατασκευής αυτής οι χώροι αυτοί θα γίνουν πιο ελκυστικοί για μικρούς και μεγάλους αλλά και για τους τουρίστες».  

Για τους μαθητές που εργάστηκαν σε αυτό το project ήταν μια μοναδική εμπειρία και ταυτόχρονα ένα μάθημα ζωής αφού όπως αποκάλυψαν οι ίδιοι «Μάθαμε να καταστρώνουμε σχέδια, να συνεργαζόμαστε με τους συμμαθητές μας και τους  καθηγητές μας, να μοιραζόμαστε ιδέες, να προβληματιζόμαστε κατά την υλοποίηση των σχεδιασμών μας και να βρίσκουμε λύσεις, να δουλεύουμε ομαδικά και ταυτόχρονα να κάνουμε καταμερισμό εργασιών».

 Μανιάνα Καλογεράκη 

ΟΙ 10 ΚΟΡΥΦΑΙΕΣ ΑΠΙΘΑΝΕΣ ΕΦΕΥΡΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ

  

Όταν ο Λεονάρντο ντα Βίντσι σχεδίασε μια απίθανη εφεύρεση, οι λόγιοι του 15ου αιώνα, πιθανώς να τον αποπήραν: "Ξέχασέ το, Λεόν. Αν οι μηχανές μπορούσαν να πετάξουν, θα το γνωρίζαμε."

Καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας, κάποιοι ειδικοί λένε στους καινοτόμους, ότι οι εφευρέσεις τους είναι αδύνατες. Μερικά παραδείγματα:

· Η Αγγλική Ακαδημία Επιστημών περιγέλασε τον Βενιαμίν Φραγκλίνο όταν ανέφερε την ανακάλυψη του αλεξικέραυνου και η Ακαδημία αρνήθηκε να δημοσιεύσει την αναφορά του.

· Το 1902, μια ομάδα Γερμανών μηχανικών γελοιοποίησε τον κόμη Ferdinand von Zeppelin, όταν ισχυρίστηκε ότι εφεύρε ένα πηδαλιούχο μπαλόνι. (Αργότερα, τα αερόπλοια του Zeppelin, πέταξαν για εμπορικούς σκοπούς πάνω απ' τον Ατλαντικό).

· Οι κυριότερες εφημερίδες αγνόησαν την ιστορική πτήση, το 1903, του αεροπλάνου των αδελφών Wright, επειδή το "Scientific American" υπέδειξε ότι η πτήση ήταν μια απάτη, και για πέντε χρόνια οι αξιωματούχοι της Ουάσινγκτον, δεν πίστευαν ότι μια μηχανή βαρύτερη απ' τον αέρα είχε πετάξει.

Ίσως στον 21ο αιώνα οι παρακάτω εφευρέσεις θα γίνουν επιστημονικά πρότυπα και ένας σπουδαστής ιστορίας ίσως αναρωτηθεί γιατί οι ειδήμονες του 20ου αιώνα τις αγνόησαν.

1. ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΚΕΝΟΥ
Αυτό το είδος εφευρέσεων θα μπορούσε να εξαλείψει τις πετρελαϊκές κρίσεις και να βοηθήσει να λυθούν περιβαλλοντικά προβλήματα. Οι πιο συχνά ονομαζόμενες ηλεκτρικές γεννήτριες δωρεάν ενέργειας ή γεννήτριες δίχως καύσιμα, παράγουν περισσότερη ενέργεια απ' ότι καταναλώνουν από οποιαδήποτε προηγούμενα γνωστή πηγή. Χωρίς μπαταρίες, ούτε ντεπόζιτο καυσίμων, ούτε σύνδεση με πρίζα. Αντίθετα, αγγίζουν μια αόρατη πηγή ισχύος. Τέτοιες ανορθόδοξα καθαρές συσκευές παραγωγής ενέργειας υπάρχουν σήμερα και κατασκευάστηκαν ήδη απ' τον 19ο αιώνα.

Ξεχάστε τις μηχανικές συσκευές αέναης κίνησης του Rube Goldberg. Τελικά αναγκάζονταν να σταματούν. Αντίθετα, νέοι μετατροπείς ενέργειας στερεάς κατάστασης (δίχως κινούμενα μέρη), λέγεται ότι αντλούν από ένα ενεργειακό πεδίο που μας περιβάλλει στο χώρο. Αυτή η πηγή άφθονης ενέργειας, είναι γνωστή στους φυσικούς σαν κβαντικές ταλαντώσεις μηδενικού σημείου του κενού. Ο όρος "μηδενικού σημείου" αναφέρεται στο φαινόμενο κατά το οποίο, ακόμα και στη θερμοκρασία που παγώνει η θερμική κίνηση των μορίων, στους μηδέν βαθμούς Kelvin, υπάρχει ακόμα ελαφριά κίνηση, που αποδίδεται σε δια-διαστασιακές ταλαντώσεις ή στην κοσμική ενέργεια. Ο μαγνητισμός και οι στροβιλιστικές κινήσεις από σπιν σε σπιν, φαίνεται ότι ευθυγραμμίζουν αυτές τις τυχαίες ταλαντώσεις του κενού και τις ενεργοποιούν όπως και στο φαινόμενο Searl.

Οι εφευρέτες τους, δίνουν διάφορα ονόματα στους μετασχηματιστές ενέργειας απ' το κενό. Στη δεκαετία του 1930, ένας επιστήμονας στη Γιούτα, ο T. Henry Moray, εφεύρε μια συσκευή ενέργειας ακτινοβολίας, που τροφοδοτούνταν από τη θάλασσα ενέργειας στην οποία επιπλέει η Γη. Αυτή η θάλασσα που μας περιβάλλει, είπε ο Moray, είναι γεμάτη με ακτίνες, οι οποίες διαπερνούν συνεχώς τη Γη απ' όλες τις κατευθύνσεις, πιθανόν από αναρίθμητους γαλαξίες. Μετατρέποντας αυτήν την κοσμική ακτινοβολία βάθους, σε έναν περίεργα ψυχρό είδος ηλεκτρισμού, η συσκευή του άναψε λαμπτήρες πυράκτωσης, θέρμανε ένα σίδερο και κίνησε έναν κινητήρα.

Μια πνευματική κοινότητα στην Ελβετία κατείχε μια επιτραπέζια συσκευή δωρεάν ενέργειας που δούλευε σε θερμοκήπια για χρόνια, αλλά τα μέλη της φοβήθηκαν ότι, οι εκτός κοινότητας θα έστρεφαν την τεχνολογία σε πολεμικούς σκοπούς. Πριν η κοινότητα κλείσει τις πόρτες της στους αδιάκριτους, ευρωπαίοι μηχανικοί έγιναν μάρτυρες του μετασχηματιστή, ο οποίος παρήγαγε χιλιάδες Watt. Παρ' όλα αυτά, οι περισσότερες απ' τις άλλες συσκευές ανορθόδοξης ενέργειας βρίσκονται ακόμα στο στάδιο των αναξιόπιστων, άτεχνων πρωτότυπων. (Έτσι ήταν και το πρώτο αεροπλάνο των αδελφών Wright. Πέταξε μόλις 100 πόδια περίπου).

Ο εφευρέτης των συστημάτων παραγωγής και μετάδοσης εναλλασσόμενου ρεύματος, ο μεγαλοφυής Nikola Tesla (1857-1943), λέγεται ότι έθεσε σε κίνηση ένα αυτοκίνητο Pierce-Arrow με μια συσκευή δωρεάν ενέργειας στη δεκαετία του 1930. Αν και δύσκολο να τεκμηριωθεί τώρα, έχουμε το λόγο του, ότι αυτό είναι δυνατό. Είναι απλά θέμα χρόνου, το να επιτύχουν οι άνθρωποι να προσαρμόσουν τα μηχανήματά τους στους τροχούς της φύσης, είπε ο Tesla.

'Ίσως να είχε συμβεί πριν απ' την εποχή του Tesla. Μεταξύ των εφευρέσεων δωρεάν ενέργειας του John Worrell Keely (1827-1898) είναι ο * κινητήρας [Hydro Pneumo-Pulsating-Vacuo motor, Υδρο Πνευμο-Παλμο-Κενού], ο οποίος χρησιμοποιούσε την κοιλότητα (συντριβή) του νερού. Αν και ο Kelly έφτασε σε ένα προχωρημένο επίπεδο κατανόησης της επιστήμης των ταλαντώσεων, απέτυχε να αναπτύξει μηχανές που θα μπορούσαν να χειριστούν άλλοι άνθρωποι. Η πρόοδος συνεχίζεται από άλλες κατευθύνσεις.

Μια εταιρία στη Georgia πουλάει * [water cavitation devices, συσκευές κοιλότητας νερού], οι οποίες κυμαίνονται σε απόδοση από 110% έως 300%.

Πιο πάνω, στο Βανκούβερ του Καναδά, ο ερευνητής του Tesla, John Hutchison, λεει ότι έχει την αίσθηση της φυσικής ροής μιας λεπτής πρωτογενούς ενέργειας. Την άνοιξη του 1995 παρουσίασε την τελευταία του εφεύρεση στον συγγραφέα και σ' ένα μηχανικό. Ο μετασχηματιστής Hutchison περιλαμβάνει κρυστάλλινα υλικά και την αρχή του ηλεκτρικού συντονισμού. Περιστρέφει μερικά κουμπιά για να τον συντονίσει και η ροή ενέργειας ενισχύεται μέχρι που κινεί μια μηχανή διαμέτρου μίας ίντσας. Η περιστροφή ενός μικρού έλικα δεν φαίνεται πολύ εντυπωσιακή, έως ότου θυμηθείς ότι δεν υπάρχουν μπαταρίες και ότι η συσκευή λειτουργεί για μέρες κάθε φορά.

Ο Wingate Lambertson Ph.D. απ' την Φλόριντα, πρώην εκτελεστικός διευθυντής της επιστημονικής και τεχνολογικής επιτροπής του Κεντάκι, ανακάλυψε μια συσκευή, η οποία μετατρέπει τις ταλαντώσεις της ενέργειας του κενού σε ηλεκτρισμό που ανάβει μια σειρά από λάμπες. Αυτός ο αξιοπρεπής πρώην καθηγητής, έφτασε στο προσκήνιο της δωρεάν ενέργειας από μια παρακαμπτήριο. Στα μέσα της δεκαετίας του 1960 διάβασε το "Υπάρχει ένας Ποταμός" του Thomas Sugree, ο οποίος γράφει για τον αφανισμό της Ατλαντίδας εξαιτίας της κακής χρήσης ενός κρυσταλλικού συσσωρευτή ενέργειας. Ο "ψυχικός", φίλος του Lambertson, προσφέρθηκε αργότερα να συνεργαστεί για την αντιγραφή του πρώτου Ατλάντειου ενεργειακού μετασχηματιστή, αλλά τελικά ο Lambertson επέστρεψε στην γνώση του των κεραμικών και των μετάλλων για να κατασκευάσει έναν μετασχηματιστή. Ούτε η δική του, ούτε καμιά άλλη σημερινή μέθοδος μετατροπής της ενέργειας μηδενικού σημείου, δεν βασίζεται στην πρώτη Ατλάντεια μέθοδο του κρυστάλλου, επειδή οι ερευνητές βρήκαν καλύτερες μεθόδους. Επίσης, η ιδέα ενός κεντρικού σταθμού ενέργειας που να παρέχει ηλεκτρική ενέργεια σε ένα έθνος είναι ξεπερασμένη, λεει ο Dr. Lambertson. Οι μικροί μετασχηματιστές ενέργειας θα ακολουθήσουν το μονοπάτι του προσωπικού μετασχηματιστή.

2. ΨΥΧΡΗ ΣΥΝΤΗΞΗ
Στην Ιαπωνία, η ψυχρή σύντηξη ονομάζεται Ενέργεια Νέου Υδρογόνου και αυτό το έθνος που εξαρτάται απ' το πετρέλαιο, καλωσορίζει τα επιτυχημένα πειράματα. Αντίθετα, δύο πρωτοποριακά πειράματα καταδιώχθηκαν στη Βόρεια Αμερική.

Ένα επιτυχές πείραμα κοινοποιήθηκε στο Monte Carlo τον Απρίλιο, στην 5η Διεθνή Διάσκεψη για την Ψυχρή Σύντηξη. Η εταιρία Clean Energy Technologies της Φλόριντα, επέδειξε ένα στοιχείο ψυχρής σύντηξης με απόδοση ενέργειας μέχρι δέκα φορές πιο πολύ απ' την κατανάλωση. Και άλλες εταιρίες ποντάρουν επίσης σ' αυτή τη νέα πηγή ενέργειας θερμότητας, η οποία θα μπορούσε να κινήσει ηλεκτρικές γεννήτριες.

Τι προκαλεί πραγματικά την σύντηξη των ατομικών πυρήνων και απελευθερώνει ενέργεια, δίχως εξαιρετικά υψηλές θερμοκρασίες και πιέσεις; Ένας Ρουμάνος φυσικός που γράφει στο περιοδικό "Infinite Energy", ο Dr. Peter Gluck, αναρωτιέται αν θα μπορούσε να είναι εν μέρει ένα καταλυτικό πυρηνικό αποτέλεσμα και εν μέρει ένα καταλυτικό κβαντικό αποτέλεσμα, που παρέχουν τη σύλληψη της ενέργειας μηδενικού σημείου, την πανταχού παρούσα ενέργεια z-p.

3. ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΑΠ' ΤΟ ΚΑΥΣΙΜΟ ΜΕ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ
Μια άλλη παραλλαγή του θέματος νερό - καύσιμο βασίζεται περισσότερο στις δονήσεις παρά στη χημεία. Με περισσότερο από 100% αποτελεσματικότητα, ένα τέτοιο σύστημα παράγει αέριο υδρογόνο και οξυγόνο από συνηθισμένο νερό, σε φυσιολογικές θερμοκρασίες και πίεση.

Ένα παράδειγμα είναι η ευρεσιτεχνεία U.S. 4,394,230, "Μέθοδος και Συσκευή Διαχωρισμού Μορίων Νερού", που εκδόθηκε για τον Dr. Andrija Puharich το 1983. Η μέθοδός του έκανε περίπλοκες ηλεκτρικές κυματομορφές να συνηχούν με μόρια νερού και να τα διασπούν, απελευθερώνοντας υδρογόνο και οξυγόνο. Χρησιμοποιώντας την αντίληψη του Tesla για τον ηλεκτρικό συντονισμό, ο Puharich μπόρεσε να διασπάσει το μόριο του νερού πολύ πιο αποτελεσματικά από την πρωτόγονη δύναμη της ηλεκτρόλυσης, που γνωρίζουν όλοι οι φοιτητές Φυσικής. (Ο συντονισμός είναι αυτός που διασπά ένα κρυστάλλινο ποτήρι, όταν ένας τραγουδιστής όπερας πετύχει ακριβώς τη νότα που δονεί όμοια με τη μοριακή δομή του κρυστάλλου).

Να αναφερθεί ότι ο Puharich, οδηγούσε το αμάξι του σπίτι, χρησιμοποιώντας νερό σαν καύσιμο, για αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα, σε ταξίδια στη Βόρεια Αμερική. Σ' ένα ψηλό ορεινό πέρασμα του Μεξικού, αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει χιόνι για καύσιμο. Η διάσπαση των μορίων του νερού όπως χρειάζεται να είναι σε ένα όχημα, είναι πιο επαναστατική απ' τα συστήματα που κινούνται με υδρογόνο, με τα οποία έχει ασχοληθεί κάθε μεγάλος κατασκευαστής αυτοκινήτων. Με το συζητούμενο σύστημα, δεν χρειάζεται να κουβαλάς ένα ντεπόζιτο γεμάτο με καύσιμο υδρογόνο, το οποίο θα μπορούσε να είναι μια υποψήφια βόμβα.

Ένας άλλος εφευρέτης που έφτιαξε άμεσα επιτυχώς καύσιμο από νερό, ήταν ο πρόσφατος Francisco Pacheco του New Jersey. Η Διπολική Αυτοηλεκτρική Γεννήτρια Υδρογόνου του Pacheco (ευρεσιτεχνεία U.S., 5,089,107), διαχώριζε το υδρογόνο απ' το θαλασσινό νερό, όπως απαιτούνταν.

Ένας πρωτοπόρος στη διάσπαση του νερού σε υδρογόνο και οξυγόνο, δίχως θέρμανση ή κοινό ηλεκτρισμό, ο John Worrell Keely, πραγματοποίησε άθλους, τους οποίους η επιστήμη του 20ου αιώνα είναι ανήμπορη να επαναλάβει. Δούλεψε με τον ήχο και άλλες δονήσεις για να θέσει σε κίνηση μηχανές. Για να απελευθερώσει ενέργεια από μόρια νερού, ο Kelly έχυσε ένα τέταρτο νερού σ' έναν κύλινδρο, στον οποίο δονούνταν διαπασών στην ακριβή συχνότητα ώστε να απελευθερωθεί η ενέργεια. Αυτό σημαίνει ότι διέσπασε τα μόρια του νερού και απελευθέρωσε υδρογόνο, ή μήπως απελευθέρωσε μια πιο πρωτογενή μορφή ενέργειας; Τα αρχεία που θα απαντούσαν τέτοιες ερωτήσεις έχουν χαθεί. Εντούτοις, ένα αιώνα αργότερα, ο Kelly δικαιώνεται. Ένας επιστήμονας ανακάλυψε πρόσφατα ότι, ο Kelly ήταν σωστός στην πρόβλεψη της ακριβούς συχνότητας η οποία θα διασπούσε ένα μόριο νερού. Ο Kelly αντιλαμβάνονταν τα άτομα, σαν περίπλοκα δονητικά φαινόμενα.

4. ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΑΣΥΡΜΑΤΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ
"Κοίτα, Μάνα Γη, χωρίς γραμμές ισχύος."
Ο Tesla ίσως να ήθελε να αναφωνήσει ένα τέτοιο καύχημα, αλλά δεν έγινε έτσι. Ο κόσμος είναι δικτυωμένος με γραμμές μετάδοσης για το ηλεκτρικό δίκτυο. Η εφεύρεσή του για ασύρματη αποστολή ηλεκτρικής ισχύος δεν ήταν τόσο δημοφιλής στην Wall Street.

Πριν οι μεσίτες της ενέργειας ανακαλύψουν τι σκάρωνε, ο Tesla ανέπτυξε εργαστήριο με ένα πύργο στην κορυφή, κοντά στο σημερινό Colorado Springs. Γέμισε το βουνίσιο αέρα με θυελλώδεις τεχνητούς κεραυνούς και σφυροκόπησε τη γη με ηλεκτρικές ταλαντώσεις, καθώς δοκίμαζε ιδέες για τον ηλεκτρικό συντονισμό. Κατόπιν επέστρεψε στη Νέα Υόρκη για να φτιάξει το Wardenclyffe, έναν περίπλοκο ξύλινο πύργο στο Long Island, απ' τον οποίο σχεδίαζε να στείλει τόσο σήμα επικοινωνίας όσο και ισχύος, ασύρματα. Όταν ο τραπεζίτης J. Pierpont Morgan συνειδητοποίησε ότι ο Tesla μπορούσε να τα καταφέρει, διέκοψε τη χρηματοδότηση του εφευρέτη και μπλόκαρε άλλες οικονομικές συμφωνίες που προσπάθησε να κάνει ο Tesla. Ο πύργος Wardenclyffe γκρεμίστηκε και πουλήθηκε για παλιοσίδερα.

Τα τελευταία χρόνια, επιστήμονες όπως ο James Corum Ph.D., έμαθαν ότι ο Tesla δοκίμασε επιτυχημένα ένα ασύρματο σύστημα στο Κολοράντο. Για παράδειγμα, ο Tesla γνώριζε συγκεκριμένες συχνότητες που σχετίζονταν με τις συχνότητες της γήινης ιονόσφαιρας, γνώση που δεν θα μπορούσε να κατέχει τον 19ο αιώνα, εκτός κι αν είχε στείλει ηλεκτρικές ταλαντώσεις, ασύρματα.

5. ΣΥΣΚΕΥΗ ΑΝΤΙ-ΒΑΡΥΤΗΤΑΣ
Το 1923, οι απλοί ιπτάμενοι δίσκοι του Townsend T. Brown απέδειξαν μια σχέση μεταξύ του ηλεκτρισμού και της βαρύτητας. Δουλεύοντας σ' αυτή την κατεύθυνση για πάνω από 28 χρόνια, ο Brown κατοχύρωσε (ευρεσιτεχνείες U.S. 2,949,550, 3,018,394, και άλλες) την ηλεκτροστατική μέθοδο προώθησης. Ξεκινώντας με δίσκους διαμέτρου δύο ποδιών, που αιωρούνταν γύρω από ένα πάσσαλο με 17 πόδια το δευτερόλεπτο, αύξησε το μέγεθος κατά ένα τρίτο και οι δίσκοι πέταξαν τόσο γρήγορα ώστε τα αποτελέσματα έγιναν άκρως απόρρητα, έγραψε ένα διεθνές περιοδικό πτήσεων το 1956. Πριν το τέλος της ζωής του ο Brown κατείχε συσκευή, που μπορούσε να ανυψώσει τον εαυτό της όταν της εφαρμοζόταν ηλεκτρισμός. Πέθανε το 1985.

Συμπέρασμα: αν η ηλεκτροβαρυτική αναπτυχθεί, θα μπορούσαμε να είχαμε μια τεχνολογία ηλεκτρικών διαστημοπλοίων, η οποία δεν θα υπόκειται στις γνωστές ηλεκτρομαγνητικές αρχές. Το σκάφος θα ωθούνταν σε κάθε κατεύθυνση, δίχως να κινεί μηχανικά μέρη. Δίχως ταχύτητες, προπέλες ή τροχούς.

Εφαρμογές της σύνδεσης μεταξύ του ηλεκτρισμού ή του μαγνητισμού και της βαρύτητας αποδεικνύονται με άλλα πειράματα, συμπεριλαμβανομένων αυτών του David Hamel απ' το Οντάριο και του Floyd Sparky Sweet απ' την Καλιφόρνια. Σε ένα συμπόσιο του 1981 στο Τορόντο, ο Rudolf Zinsser απ' τη Γερμανία, παρουσίασε μια συσκευή (ευρεσιτεχνία U.S. 4,085,384), η οποία αυτοπροωθούνταν, σύμφωνα με αξιόπιστους μάρτυρες όπως ο μηχανικός George Hathaway. Ο Zinsser ισχυρίστηκε ότι οι ειδικά διαμορφωμένοι παλμοί του ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων, μετέβαλλαν το τοπικό βαρυτικό πεδίο.

Ο Hathaway συνεργάστηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1980 με τον John Hutchison σε πειράματα δράσης από απόσταση, στα οποία βαριά κομμάτια μέταλλου εκτοξεύτηκαν προς το ταβάνι, όταν τοποθετήθηκαν σε ένα περίπλοκο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο και κάποια μεταλλικά δείγματα τεμαχίστηκαν ανώμαλα. Επισκέπτες ήρθαν στο εργαστήριο απ' το Los Alamos και το Καναδικό υπουργείο Άμυνας. (Ο στρατός είναι ένα βήμα μπροστά απ' τους ακαδημαϊκούς όσον αφορά την απόκοσμη επιστήμη.

6. ΜΙΑ ΜΕΘΟΔΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΣΤΟΙΧΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ
Να αλλάξουμε τα ατομικά στοιχεία ή να κάνουμε τα στοιχεία να μοιάζουν μυστηριώδη; Ακούγεται σαν απίστευτη αλχημεία, αλλά πρόσφατα πειράματα το πέτυχαν, δίχως τους μοριακούς επιταχυντές της Μεγάλης Επιστήμης. Αυτοί οι επιστήμονες διδάχθηκαν από έναν μεταφυσικό, τον Walter Russell (1871-1963). Κατά τη διάρκεια έντονων πνευματιστικών εμπειριών, ο Russell είχε δει ότι, τα πάντα στο σύμπαν, απ' το άτομο ως το μακρινό διάστημα, σχηματίζονται από μια αόρατη γεωμετρία βάθους. Ο Russell όχι μόνο απεικόνισε τα οράματά του σε πίνακες, αλλά επίσης διδάχθηκε επιστήμες. Ήταν τόσο πολύ μπροστά, ώστε το 1926 προέβλεψε το τρίτιο, το δευτέριο, το νεπτόνιο, το πλουτώνιο και άλλα στοιχεία.

Πρόσφατα οι επαγγελματίες μηχανικοί Ron Kovac και Toby Grotz του Κολοράντο, με τη βοήθεια του Dr. Tim Binder, επανέλαβαν την εργασία του 1927 του Russell, η οποία είχε προς το παρόν ελεγχθεί απ' τα Εργαστήρια. Ο Russell βρήκε έναν πρωτότυπο τρόπο να αλλάξει την αναλογία του υδρογόνου προς το οξυγόνο στον ατμό του νερού, μέσα σε ένα σφραγισμένο σωλήνα χαλαζία, ή να μετατρέψει τον ατμό σε εντελώς διαφορετικά στοιχεία. Το συμπέρασμά τους συμφωνεί με τον Russell: η γεωμετρία της κίνησης στο κενό είναι σημαντική στην ατομική μεταστοιχείωση. Ο Kovac συνόψισε αυτή την ιδέα στη γεωμετρία της καμπύλωσης του χώρου.

Αυτοί οι σύγχρονοι μεταρρυθμιστές μιλούν για τους άθλους του Russell, όπως το να επιμηκύνει ή να πλατύνει τον πυρήνα του νερού σε άζωτο ή υδρογόνο ή αντίστροφα. Για να μετατρέψουν τους πυρήνες, αλλάζουν τη μορφή του μαγνητικού πεδίου. Αν και χρησιμοποίησαν ακριβό εξοπλισμό ανάλυσης, είναι βασικά μια εύκολη στην εφαρμογή, επιστήμη. Δεν απαιτείται κύκλοτρο ατομικών συγκρούσεων· απλά μια απαλή ώθηση χρησιμοποιώντας τις σωστές συχνότητες. Συγκεντρώστε και αποκεντρώστε την κίνηση του φωτός, φτιάξτε μια δίνη και ελέγξτε την.

Οι ερευνητές της ψυχρής σύντηξης, συναντούν επίσης τυχαία στοιχεία που ξεπετάγονται στα ηλεκτρισμένα τους παρασκευάσματα. Κανείς δεν προτείνει να φτιάξει χρυσό και να ανατρέψει τη νομισματική κίνηση ανά τον κόσμο, αλλά κάποια πειράματα στοχεύουν να βάλουν μια τάξη στα ραδιενεργά απόβλητα με τις πρωτότυπες διεργασίες τους.

7. ΣΥΣΣΩΡΕΥΤΗΣ ΟΡΓΟΝΗΣ
Όταν ο Wilhelm Reich, M.D., (1897-1957) μετακόμισε απ' την Ευρώπη στην Σκανδιναβία και στην Αμερική, άφησε πίσω του μια σειρά από εξαγριωμένους ειδικούς σε κάθε πεδίο που εξερεύνησε, στην ψυχιατρική, την πολιτική, τη σεξολογία, τη βιολογία, τη μικροσκοπία και την έρευνα για τον καρκίνο. Η δουλειά του οδήγησε σε μια ενοποιητική ανακάλυψη, μία δίχως μάζα, παλλόμενη ζωτική ενέργεια, την οποία ονόμασε οργόνη, επειδή την ανακάλυψε σε ζωντανούς οργανισμούς πριν ανακαλύψει ότι διαποτίζει επίσης την γήινη ατμόσφαιρα.

Ο ζωή του Reich τελείωσε στη φυλακή μετά από μια παρατεταμένη σύγκρουση με την Επιτροπή Τροφής και Φαρμάκων (FDA) των Η.Π.Α. Τα βιβλία και οι σημειώσεις του κάηκαν από ομοσπονδιακούς υπαλλήλους, επειδή η FDA είχε ξεσηκώσει ένα ζήτημα εναντίον της χρήσης για θεραπεία του συσσωρευτή οργόνης του. Ο συσσωρευτής είναι ένα κουτί φτιαγμένο από στρώματα οργανικών και ανόργανων υλικών· πειράματα με αυτόν παρουσιάζουν ανώμαλα αποτελέσματα. Μια ασυνήθιστη αύξηση της θερμοκρασίας μέσα στον συσσωρευτή, υποδεικνύει περιορισμούς στον δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής. Άσχετα αν η συγκεντρωμένη οργόνη μπορεί να δώσει λύση σε προβλήματα υγείας, ο συσσωρευτής προκαλεί ανοικτά την κατεστημένη επιστήμη.

8. Ο ΣΥΝΝΕΦΟ-ΘΡΑΥΣΤΗΣ
Το 1952 ο Wilhelm Reich εφεύρε μια μέθοδο δημιουργίας βροχής που δεν περιλαμβάνει το ράντισμα των σύννεφων με χημικά. Η συντριβή των σύννεφων, αλλιώς γνωστή σαν μηχανική αιθερικών καιρικών συνθηκών, επικαλείται αρχές που είναι δύσκολα αποδεκτές απ' τον συμβατικά εκπαιδευμένο νου. Η τεχνολογία είναι χαμηλών απαιτήσεων. Στρέψτε στον ουρανό μερικούς κούφιους μεταλλικούς σωλήνες και συνδέστε τα χαμηλότερα άκρα τους σε τρεχούμενο νερό. Αλλά αν δεν γνωρίζετε τόσο μετεωρολογία όσο και Οργοτρονική, παρακαλώ μην το δοκιμάσετε αυτό στο σπίτι, πάνω στον πλανήτη μας.

Μεταξύ των ιδιοτήτων αυτής της πρωτογενούς ενέργειας, της οργόνης, καθώς παρατήρησε ο Reich, είναι η απορρόφησή της στο νερό, ο ρόλος της στον έλεγχο του καιρού και η επικίνδυνη κατάστασή της όταν διεγερθεί από ραδιενέργεια. Ο πλανήτης δεν χρειάζεται άλλα πειράματα τρελών επιστημόνων, που να διαχειρίζονται τα συστήματα της φύσης, αλλά ίσως χρειάζεται μια πιο προχωρημένη κατανόηση, του τι προκαλούν στην ατμόσφαιρα οι εκπομπές εγκαταστάσεων πυρηνικής ενέργειας. (Οι συνεχιστές του Reich προειδοποιούν ότι η ζωτική ενέργεια του πλανήτη διαταράσσεται από την υπερβολική ραδιενέργεια).

9. ΤΟ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΟ ΚΑΙ Η ΓΕΝΝΗΤΡΙΑ ΣΥΧΝΟΤΗΤΩΝ ΤΟΥ RIFE
Στα τέλη της δεκαετίας του 1920, ο Royal Raymond Rife απ' το Σαν Ντιέγκο, εφεύρε ένα υψηλής-μεγέθυνσης, υψηλής-ανάλυσης οπτικό μικροσκόπιο. Αυτό σήμαινε ότι μπορούσε να δει άψογα ζωντανά κύτταρα, σε αντίθεση προς τα νεκρά δείγματα που μπορούν να παρατηρηθούν κάτω από ένα ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Βασικά, ανέπτυξε μια γεννήτρια ηλεκτρομαγνητικών συχνοτήτων, την οποία μπορούσε να συντονίσει στη φυσική συχνότητα του υπό εξέταση μικροοργανισμού. Επιπλέον, έμαθε ότι συγκεκριμένη ηλεκτρομαγνητική συχνότητα θα μπορούσε να σκοτώσει συγκεκριμένους τύπους βακτηρίων.

Οι νέες ανακαλύψεις στη βιοφυσική, όχι μόνο ρίχνουν φως στη διαδικασία φωτισμού του μικροσκοπίου του Rife, αλλά εξηγούν και το πώς μπορούσε να προκαλεί επιλεκτικά την έκρηξη ιών. Η αντίληψή του για βακτήρια που αλλάζουν σχήμα, υποδεικνύει ότι η παραδοσιακή μικροβιακή θεωρία είναι ατελής. Παρά τις καταγραμμένες θεραπείες, η δίχως φάρμακα, ανώδυνη ηλεκτρική θεραπευτική αγωγή των ασθενειών, δεν καλωσορίστηκε από κάποιον ισχυρό ιατρικό σύνδεσμο.

10. ΣΥΣΚΕΥΗ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ ΤΗΛΕΠΑΘΕΙΑΣ
Όταν ο Patrick Flanagan ήταν έφηβος, στις αρχές της δεκαετίας του 1960, το περιοδικό "Life" τον κατέταξε σαν έναν απ' τους κορυφαίους επιστήμονες στον κόσμο. Ανάμεσα στις εφευρέσεις του ήταν το Νευρόφωνο, ένα ηλεκτρονικό όργανο που μπορεί να προγραμματίσει υποβολές σε κάποιο άτομο, απευθείας μέσω δερματικής επαφής. Κατασκεύασε το πρώτο Νευρόφωνο σε ηλικία 14 ετών, από σκουπίδια της κουζίνας. Τα ηλεκτρόδιά του ήταν γυαλιστικά σφουγγαράκια φτιαγμένα από λεπτό χάλκινο σύρμα και μονωμένο με πλαστικές σακούλες. Κατόπιν σύνδεσε τα ηλεκτρόδια σε έναν ειδικό μετασχηματιστή που ήταν συνδεδεμένος στον ενισχυτή hi-fi.

Κρατώντας τα σφουγγαράκια στους κροτάφους του, μπορούσε να ακούσει, μέσα στο κεφάλι του, μουσική απ' τον ενισχυτή. Μετέπειτα μοντέλα ρύθμιζαν αυτόματα το σήμα για να συντονιστεί με το ανθρώπινο δέρμα σαν μέρος ενός περίπλοκου κυκλώματος. Οι ειδικοί για τις ευρεσιτεχνίες είπαν ότι, ήταν αδύνατο ο ήχος να ακούγεται καθαρά δίχως να δονεί τα οστά ή να διέρχεται από κάποιο κρίσιμο νεύρο του αυτιού και αρνούνταν για 12 χρόνια να το κατοχυρώσουν. Το αρχείο ανοίχτηκε ξανά όταν ένας κουφός - εξαιτίας νευρικού προβλήματος - υπάλληλος στο γραφείο ευρεσιτεχνιών, άκουσε με ένα Νευρόφωνο.

Κάποια εποχή ο Flanagan ερεύνησε την γλώσσα ανθρώπων/δελφινιών, σε σύμβαση με το Ναυτικό των Η.Π.Α. Αυτό οδήγησε σε ένα τρισδιάστατο ολογραφικό ηχητικό σύστημα, το οποίο μπορούσε να θέσει ήχους οπουδήποτε στο χώρο. Κατόπιν τελειοποίησε ένα μοντέλο Νευροφώνου, που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για υποσυνείδητη εκμάθηση, η οποία θα κατευθύνονταν σε μακροπρόθεσμες τράπεζες της μνήμης. Αλλά αφού έστειλε μια πρωτότυπη εφαρμογή για ένα ψηφιακό Νευρόφωνο, η Defense Intelligence Agency, Υπηρεσία Αμυντικών Πληροφοριών το κατέταξε σε ένα επίπεδο μυστικότητας, και ήταν ανήμπορος να δουλέψει πάνω στη συσκευή ή να μιλήσει σε κανένα γι΄ αυτήν για πέντε χρόνια. Αυτό ήταν αποκαρδιωτικό, αφού η πρώτη ευρεσιτεχνία έκανε 12 χρόνια να γίνει δεκτή.

Έχοντας βοηθήσει κάποιους κουφούς ανθρώπους να ακούσουν, το επόμενο θαύμα του Flanagan θα μπορούσε να είναι να βοηθήσει τους τυφλούς να δουν. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να ερεθίσουμε το δέρμα με τα σωστά σήματα.

Με την δημόσια αποδοχή εφευρέσεων όπως των μετασχηματιστών της ενέργειας του κενού και των υπέρ-εκπαιδευτικών συσκευών, ίσως οι σύγχρονοι μεταρρυθμιστές θα αποσύρουν την απόρριψη και τον περίγελο.

Παρόλα αυτά, σκεφτείτε ότι θα υπάρχουν πάντα ειδικοί για να πουν: Ξεχάστε το: αυτά τα πράγματα είναι αδύνατα.

της Jeane Manning