ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟ ΥΔΡΟΓΟΝΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Ο Κώστας Λάμπος δίνει εκ πρώτης όψεως την εντύπωση ενός 

δογματικού τεχνοκράτη επιστήμονα με “βαριές περγαμηνές”. Άλλωστε το βιογραφικό του δεν αφήνει και πολλά περιθώ

ρια να τον θεωρήσει κανείς διαφορετικό ή“Strange τύπο”. Καταρχάς είναι διδάκτορας της Σχολής ΟικονομικώνΕπιστημών του FREIE UNIVERSITÄT BERLIN. Δίδαξε “Ιστορία Οικονομικών Θεωριών” και “Οικονομική Ιστορία της Ευρώπης” στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Δίδαξε “Κράτος και αναπτυξιακή εμπειρία της Ελλάδας” και “Τεχνολογία και Εργασιακές Σχέσεις”, στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης. Επίσης δίδαξε “Οικονομικό Προγραμματισμό” και “Συνεταιριστική Οικονομία” στο ΤΕΙ Αθήνας. Παράλληλα έχει διατελέσει Πρόεδρος της Κεντρικής Διοίκησης του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδας,

μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Ανώτατης Παιδείας, μέλος του ΕθνικούΣυμβουλίου Αγροτικής Πολιτικής, στέλεχος της Αγροτικής Τράπεζας κ.α. Έχει λάβει μέρος σεδεκάδες επιστημονικά συνέδρια στην Ελλάδα και στοεξωτερικό, έχει δώσει  εκατοντάδες διαλέξεις κι έχει συγγράψει δεκάδες επιστημονικές μελέτες στα Ελληνικά αλλά και στα Γερμανικά. Εκτός από οικονομικός επιστήμονας όμως, ο Κώστας Λάμπος είναι ταυτόχρονα μεταφραστής και -κυρίως- συγγραφέας.(διατηρεί μάλιστα και προσωπικό θεματικό Blog: www.infonewhumanism.blogspot.com)

O Κώστας Λάμπος έχει συγγράψει πολλά βιβλία χρησιμοποιώντας την κριτική σκέψη του επιστήμονα, την οξυδέρκεια του φιλόσοφου και την ευαισθησία του καλλιτέχνη. Αναφέρω ενδεικτικά μόνον τα βιβλία που έγραψε τα τελευταία χρόνια, που είναι και τα πιο επίκαιρα: Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής (εκδ.Παπαζήσης, 2009), Εικόνες Ζωής –Σελίδες Ιστορίας,(2012), ΆμεσηΔημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η Μεγάλη Πορεία της 

Ανθρωπότητας προς την Κοινωνική Ισότητα και τον Ουμανισμό, (εκδ. Νησίδες, 2012), Η Άμεση Δημοκρατία στον 21ο αιώνα, (Επιμέλεια-Πρόλογος), Συλλογικός τόμος, (εκδ. Νησίδες 2013) και Ποιος Φοβάται το Υδρογόνο; (εκδ. Νησίδες2013). Αφορμή γι’ αυτή τη συνέντευξη υπήρξε το τελευταίο βιβλίο του Κώστα Λάμπου (Ποιος Φοβάται το Υδρογόνο;), το οποίο καταπιάνεται με τα θέματα της οικονομίας του υδρογόνου, της Ελεύθερης Ενέργειας και το πως μπορεί να οικοδομηθεί πάνω σ’ αυτήν η Άμεση Δημοκρατία και μια πιο ελεύθερη, ισορροπημένη και δίκαιη κοινωνία. Όπως πολλοί από εσάς γνωρίζετε έχω ένα είδος συγγραφικής “εμμονής” -και όχι μόνον- με τον Τέσλα και με τηνΕλεύθερη Ενέργεια (έχει δημοσιευθεί άλλωστε το 2001 κι ένα βιβλίο μου μ’ αυτόν τον τίτλο), καθώς πιστεύω πως η ευρεία εφαρμογή των τεχνολογιών της Ελεύθερης Ενέργεια μπορεί ν’ αλλάξει το ρου του ανθρώπινου πολιτισμού και να επιλύσει πολλά από τα σημερινά μας προβλήματα. Η Ελεύθερη Ενέργεια θα μας απελευθερώσει από πολλά δεινά κι από πολλών ειδών σκλαβιές, εξουσίες κι ελέγχους; Μπορούμε όμως να κατακτήσουμε την Ελεύθερη Ενέργεια και να οικοδομήσουμε μια Ουτοπία στον πλανήτη Γη; Η συνέντευξη που ακολουθεί δίνει τις απαντήσεις…

Γιώργος Στάμκος: Κύριε Λάμπο, Ποιος Φοβάται το Υδρογόνο; όπως είναι και ο τίτλος του τελευταίου σας βιβλίου από τις εκδόσεις Νησίδες;

Κώστας Λάμπος: Είναι σημαντικό να διευκρινίσουμε πως στην περίπτωσή μας δεν γίνεται λόγος για τον φυσικό φόβο κάθε μορφής ζωής απέναντι σε κάθε κίνδυνο που την απειλεί και να αντιδιαστείλουμε αυτόν τον ευεργετικό για τη ζωή φόβο από τον εξουσιαστικό φόβο που απειλεί την ελευθερία, την αξιοπρέπεια και την ίδια τη ζωή των εξουσιαζόμενων, θέμα με το οποίο ασχολήθηκα διεξοδικά στο βιβλίο μου Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση: Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, (Εκδ. Παπαζήση, 2009). Μετά από αυτή τη διευκρίνιση θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι στην περίπτωσή μας, αναφορικά με το πρόσφατο βιβλίο μουΠοιος Φοβάται το Υδρογόνο; δεν πρόκειται ούτε για το φόβο των εξουσιαζόμενων από τους εξουσιαστές, αλλά για το φόβο των εξουσιαστών από τους εξουσιαζόμενους, δηλαδή από τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, για την όλο και ρεαλιστικότερη εκδοχή να εξελιχθούν στο σύγχρονο Προμηθέα που θα παραδώσει στις κοινωνίες και συνολικά στην ανθρωπότητα μια νέα μορφή ενέργειας, την υδρογονοενέργεια, που θα τις απαλλάξει από τα πανάκριβα, περιβαλλοντοκτόνα και όλο και σπανίζοντα ορυκτά καύσιμα και συνακόλουθα από τα απάνθρωπα και καταστροφικά συμφέροντα ελάχιστων χωρών που παράγουν και πέντε–δέκα πολυεθνικών εταιριών που ελέγχουν τη διακίνησή τους και με αυτό την παγκόσμια οικονομία με αποτέλεσμα την ανισοκατανομή της ενέργειας, δηλαδή του πλούτου, δηλαδή της ευημερίας, δηλαδή της ελευθερίας μεταξύ των ανθρώπων, των τάξεων, των κοινωνιών και των χωρών. Το συγκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα που στηρίζεται στα ορυκτά καύσιμα και αποτελεί τη βάση πάνω στην οποία αναπτύχθηκε το σημερινό κεφαλαιοκρατικό οικονομικό σύστημα, αδυνατεί πια να προσφέρει προοπτική στον καπιταλισμό, γιατί οι οικονομικές, επιστημονικές και τεχνολογικές εξελίξεις το ξεπέρασαν και έφεραν στο προσκήνιο τις εναλλακτικές πηγές ενέργειας και πιο συγκεκριμένα την υδρογονοενέργεια που είναι ανεξάντλητη, φθηνή, καθαρή και ασφαλέστερη μορφή ενέργειας. Αυτή η νέα ενεργειακή πραγματικότητα θέτει υπό αμφισβήτηση το καπιταλιστικό σύστημα συνολικά, το οποίο δίχασε την ανθρωπότητα σε μια απειρελάχιστη μειονότητα, του 1%, που καταδυναστεύει τη Φύση, την Εργασία, την Επιστήμη και τον Πολιτισμό και στην υπόλοιπη ανθρωπότητα, το99%, που ζει σε συνθήκες καταπίεσης, αναξιοπρέπειας και απόλυτης εξαθλίωσης. Καταλήγοντας λοιπόν μπορούμε με απόλυτη βεβαιότητα να πούμε πως εκείνοι που φοβούνται το υδρογόνο δεν είναι η εργαζόμενη ανθρωπότητα, αλλά ο σκληρός πυρήνας του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου, που αντιλαμβάνεται ότι η υδρογονοενέργεια δημιουργεί τους όρους της κατάργησής του και ταυτόχρονα τις προϋποθέσεις για ένα καλύτερο κόσμο.

Ποια είναι τα ουσιαστικά πλεονεκτήματα του Υδρογόνου ως “καύσιμου του μέλλοντος”; Οι υπάρχουσες τεχνολογίες για το Υδρογόνο είναι βιώσιμες τεχνολογικά και οικονομικά;

Το υδρογόνο, αν και δεν υπάρχει ελεύθερο στη Φύση, αλλά ως συστατικό στοιχείο πολλών χημικών ενώσεων, αποτελεί το 90% του σύμπαντος και είναι το ελαφρύτερο αέριο στην Φύση. Στη Γη βρίσκεται σε πολλές και διάφορες χημικές ενώσεις με κυριότερη μορφή το νερό (Η2Ο) και συνεπώς, με την απόσπασή του από τις ενώσεις στις οποίες εμπεριέχεται, αποτελεί ανεξάντλητη πηγή ενέργειας με συνέπεια το κόστος της παραγόμενης ενέργειας να τείνει σταθερά προς το μηδέν, πράγμα που δικαιολογεί απόλυτα το χαρακτηρισμό της υδρογονοενέργειας ως ‘φθηνή-ελεύθερη ενέργεια’. Το γεγονός μάλιστα πως καιόμενο παράγει ταυτόχρονα θερμότητα, ηλεκτρισμό και καθαρό νερό, χωρίς να αφήνει κανένα διοξείδιο το καθιστά τη φιλικότερη προς το περιβάλλον μορφή ενέργειας, πράγμα που επίσης δικαιολογεί απόλυτα το χαρακτηρισμό της υδρογονοενέργειας ως τη μοναδική ‘καθαρή ενέργεια’. Το γεγονός επίσης, ότι η σχετική επιστήμη και τεχνολογία έχουν λύσει αποτελεσματικά το πρόβλημα της οικονομικής αποθήκευσης και της απόλυτα ασφαλούς μεταφοράς του υδρογόνου, δικαιολογεί το χαρακτηρισμό του υδρογόνου ως την‘ασφαλέστερη πηγή ηλεκτρικής ενέργειας’. Τέλος το γεγονός πως, η αφθονία και η ομαλή διατοπική διασπορά του υδρογόνου στον πλανήτη καθιστούν δύσκολο τον κερδοσκοπικό έλεγχό του και συνεπώς επιτρέπουν την παραγωγή υδρογονοενέργειας από τον κάθε χρήστη ηλεκτρικής ενέργειας σε οικογενειακό, τοπικό, περιφερειακό και εθνικό επίπεδο, δικαιολογούν απόλυτα το χαρακτηρισμό της υδρογονοενέργειας ως ‘δημοκρατική ενέργεια’. Όλα αυτά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του υδρογόνου δεν το καθιστούν απλά ανταγωνιστή των ορυκτών καυσίμων, αλλά και ανατροπέα του καπιταλιστικού συστήματος και με αυτή την έννοια, η υδρογονοενέργεια μπορεί στα χέρια των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να καταστεί ο μοχλός απελευθέρωσης της ανθρωπότητας από την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Βέβαια εκείνοι που φοβούνται το υδρογόνο, γιατί απειλεί τα συμφέροντά τους και την ίδια την εξουσιαστική ύπαρξή τους, κατασκευάζουν μύθους για την δήθεν επικινδυνότητα και το δήθεν υψηλό κόστος παραγωγής υδρογονοενέργειας με σκοπό να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο, μέχρι αυτοί μέσω του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου και του διεθνούς δικαίου περί των λεγόμενων ‘πνευματικών δικαιωμάτων’ και ευρεσιτεχνιών να διαμορφώσουν τον απόλυτο θεσμικό και οικονομικό έλεγχο πάνω στο νερό και στα διάφορα μέρη του τεχνολογικού πακέτου, που θα αποκλείουν τις επιμέρους κοινωνίες από την ιδιοπαραγωγή άφθονης, φθηνής, καθαρής και ασφαλούς ενέργειας που θα τις απαλλάσσει από την ενεργειακή στενότητα, την ενεργειακή εκμετάλλευση και την καπιταλιστική εξουσία. Όσον αφορά στην τεχνικά εφικτή και οικονομικά συμφέρουσα εφαρμογή της υδρογονοενέργειας η απάντηση βρίσκεται στο γεγονός πως οι ΗΠΑ και όχι μόνο, στηρίζουν εδώ και δεκαετίες ολόκληρο το διαστημικό τους πρόγραμμα στην υδρογονοενέργεια, επειδή αυτή είναι φθηνότερη, ελαφρύτερη, καθαρότερη και ασφαλέστερη. Αλλά και μια σειρά από βιομηχανικούς κλάδους με πρωτεργάτες τις αυτοκινητοβιομηχανίες ανταγωνίζονται για το πέρασμα στην εποχή της υδρογονοενέργειας. Βέβαια όλα αυτά συντελούνται ερήμην, μυστικά και μακριά από τις κοινωνίες για να μην αντιληφθούν την ευκαιρία και προλάβουν το κεφάλαιο.

Η υδρογονοενέργεια χαρακτηρίζεται ως ‘φθηνή-ελεύθερη ενέργεια’ και μπορεί να αξιοποιηθεί σε πολλούς τομείς, όπως για παράδειγμα στην ηλεκτροκίνηση των αυτοκινήτων. Σύμφωνα με τον Κ. Λάμπο “η σχετική επιστήμη και τεχνολογία έχουν λύσει αποτελεσματικά το πρόβλημα της οικονομικής αποθήκευσης και της απόλυτα ασφαλούς μεταφοράς του υδρογόνου, δικαιολογεί το χαρακτηρισμό του υδρογόνου ως την ασφαλέστερη πηγή ηλεκτρικής ενέργειας”, και μάλιστα “δημοκρατική” καθώς μπορεί να παραχθεί με αποκεντρωτικό τρόπο.

Πως μπορεί να οικοδομηθεί μια “Οικονομία του Υδρογόνου”, που θα αναζωογονήσει το φυσικό περιβάλλον και θα καταστήσει άχρηστα τα βρώμικα, ακριβά και όλο και πιο δυσεύρετα Ορυκτά Καύσιμα;

Μια οικονομία, όπως πολύ καλά γνωρίζετε από τη συστηματική και μακρόχρονη ενασχόλησή σας με το έργο του κορυφαίου επιστήμονα και πολυεφευρέτη Νίκολα Τέσλα και την ελεύθερη ενέργεια, κύριε Στάμκο, που θα στηρίζεται σε ένα αποκεντρωμένο και κοινωνικά ελεγχόμενο ενεργειακό σύστημα με βάση το υδρογόνο, που, όπως πολύ σωστά υπογραμμίζετε, θα αναζωογονεί το φυσικό περιβάλλον και θα απαλλάσσει την παραγωγή των αναγκαίων και χρήσιμων για την καθολική ευημερία υλικών και πνευματικών αγαθών από το τεράστιο ενεργειακό κόστος των πανάκριβων ορυκτών καυσίμων, μπορεί να οικοδομηθεί μόνο πάνω στην διάχυση της επιστημονικά έγκυρης και κοινωνικά χρήσιμης γνώσης μέχρι και το τελευταίο κύτταρο της κοινωνίας. Αυτή η γνώση αποτελεί την αναγκαία και ικανή προϋπόθεση για τη διαμόρφωση της κρίσιμης κοινωνικής συνείδησης, η οποία θα μπορέσει, στο πεδίο σύγκρουσης των δυνάμεων της προόδου με αυτές της συντήρησης, να εκφραστεί με ομαδικές, τοπικές, διατοπικές και διεθνείς πρωτοβουλίες που θα στήσουν και θα λειτουργήσουν τις πρώτες ομαδικές, συνεταιριστικές, δημοτικές και διαδημοτικές μονάδες παραγωγής υδογονοενέργειας που θα απαλλάξουν γειτονιές, περιοχές, δήμους και τοπικές κοινωνίες από την ενεργειακή εξάρτηση και την κεντρική εξουσία και θα αποδείξουν ότι οι κοινωνίες μπορούν να πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους και να αυτοδιοικηθούν. Η αυτοκινητοβιομηχανία Honda, μάλιστα που πρωτοπορεί στην έρευνα και εφαρμογή της υδρογονοενέργειας δημοσιεύει και σχετικήσυνταγή για την κατασκευή σταθμού παραγωγής υδρογονοενέργειας στο σπίτι, με την ένδειξη ‘φτιάξτη μόνος σου’. Θέλω μόνο, για να καταστεί ακόμα πιο σαφές το μέγεθος των αλλαγών που φέρνει η τεχνολογία υδρογονοενέργειας, να προσθέσω ότι η υδρογονοενέργεια δεν αχρηστεύει μόνο τα ορυκτά καύσιμα, αλλά και με τις τεχνικά απλές κυψέλες καύσης υδρογόνου (fuel cells) αχρηστεύει και τον κρίσιμο για τον καπιταλιστικό έλεγχο της οικονομίας κλάδο παραγωγής μηχανών εσωτερικής καύσης, πράγμα που σημαίνει πως αλλάζει προς το φθηνότερο, το καθαρότερο, το ασφαλέστερο και το δημοκρατικότερο ολόκληρη τη βάση της βιομηχανικής παραγωγής. Αν σε όλα αυτά προσθέσει κανείς και την ανάπτυξη καινούργιων μεθόδων και τρόπων παραγωγής όπως λ. χ. η τρισδιάστατη εκτύπωση (3D) που βρίσκεται ήδη στο στάδιο πειραματικής εφαρμογής και σύντομα θα επιτρέπει στον καθένα να την αξιοποιήσει με καταπληκτικά αποτελέσματα.

Γιατί θεωρείτε πως η “Επανάσταση του Υδρογόνου”, η Ελεύθερη Ενέργεια γενικότερα θα οδηγήσει σ’ έναν νέο ανθρώπινο πολιτισμό;

Όταν η ‘επανάσταση του υδρογόνου’ συνειδητοποιηθεί από τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού και στο βαθμό που αυτή η συνειδητοποίηση τις αναβαθμίζει σε βασικούς διαμορφωτές μιας αντίστοιχης οικονομικής στρατηγικής και κοινωνικής αρχιτεκτονικής που θα καταργεί σταθερά τις θεσμικές και δομικές οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες, την πείνα και τον πόλεμο, τότε θα μπορεί να οικοδομεί ταυτόχρονα ένα καλύτερο κόσμο με την έννοια της αταξικής κοινωνίας. Η σύγχρονη τεχνολογία και παρά τη μεθόδευση ελέγχου και χειραγώγησής της, επιτρέπει την οριζόντια δικτυακή και διαδικτυακή επικοινωνία και συνεπώς τη διάχυση της επιστημονικά έγκυρης και κοινωνικά χρήσιμης γνώσης σε βαθμό που να μπορεί να μετασχηματιστεί σε συνείδηση και συνεργασία σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και διεθνές επίπεδο. Μια τέτοια διαδικασία βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη που καθιστά σταδιακά τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού καταλύτη στη διαμόρφωση ενός Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού, στα πλαίσια του οποίου θα αποκαθίσταται σταδιακά η ενότητα μεταξύ των ανθρώπων, των κοινωνιών, των εθνών, της Ανθρωπότητας και της Φύσης συνολικά. Ένας καινούργιος, καλύτερος ανθρώπινος κόσμος γεννιέται πάνω στην κοσμοθεωρία του «πάντων πραγμάτων μέτρον άνθρωπος» σε αντίθεση με τον κόσμο της καπιταλιστικής παρακμής που θέλει τα κέρδη πάνω από τον άνθρωπο.

Γιατί, όπως γράφετε στο βιβλίο σας, “Αιχμάλωτη Ενέργεια = Αιχμάλωτη Κοινωνία = Αιχμάλωτη Ανθρωπότητα”; Ποιοι κερδίζουν από αυτή την “ενεργειακή αιχμαλωσία” της ανθρωπότητας κι επιθυμούν τη διαιώνισή της;

Είναι γνωστή η στενή σχέση μεταξύ πηγής και μορφής ενέργειας και της μορφής της εκάστοτε οικονομίας και συνεπώς και της μορφής και του βαθμού εξέλιξης της εκάστοτε κοινωνίας. Όσο η ανθρωπότητα δεν γνώριζε και δεν μπορούσε να αξιοποιήσει άλλη μορφή ενέργειας από αυτή των ζώων εργασίας και των δούλων, και λίγο την ενέργεια του ανέμου, τόσο οι οικονομικές και κοινωνικές δομές χαρακτηρίζονταν από τη δουλοκτητική και τη φεουδαρχική βαρβαρότητα. Η ανακάλυψη του άνθρακα ως πηγή ενέργειας, άνοιξε το δρόμο για την μεγάλη παραγωγή εμπορευμάτων και οδήγησε στην πρώτη βιομηχανική επανάσταση και στην εμφάνιση του καπιταλισμού. Η ανακάλυψη του πετρελαίου, του φυσικού αερίου και του ουρανίου ως πηγές ενέργειας έφερε τη δεύτερη βιομηχανική επανάσταση και την ακμή του καπιταλισμού. Η απόπειρα για μια Τρίτη βιομηχανική επανάσταση με βάση την πυρηνική ενέργεια απέτυχε και σήμανε την παρακμή του καπιταλισμού, για τους γνωστούς λόγους. Η σταδιακή εξάντληση των αποθεμάτων των ορυκτών καυσίμων σηματοδοτεί το τέλος του καπιταλισμού.

Όλες οι μορφές ενέργειας στην ιστορία της ανθρωπότητας ήταν αιχμάλωτες της εξουσίας της εκάστοτε άρχουσας τάξης και με αυτή την έννοια οι εκάστοτε κοινωνίες και συνεπώς και η ανθρωπότητα συνολικά ήταν αιχμάλωτες της εκάστοτε κυρίαρχης τάξης, η οποία μονοπωλώντας την ενέργεια κέρδιζε πλούτο και δυνάμωνε την εξουσία της πάνω στις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού.

Η ανακάλυψη των τεχνολογιών για την αξιοποίηση των ανεξάντλητων, ανανεώσιμων εναλλακτικών πηγών ενέργειας και ιδιαίτερα η συνδυασμένη παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας μόνο από τις εναλλακτικές πηγές ενέργειας με βάση το υδρογόνο και για τους λόγους που παραπάνω συνοπτικά παρουσίασα, επιτρέπουν για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας την ενεργειακή απελευθέρωση και συνεπώς την ενεργειακή ισότητα σε ατομικό, οικογενειακό, ομαδικό, δημοτικό, εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο. Αυτή η καινούργια προοπτική για ενεργειακή ισότητα και ελευθερία μπορεί να αντιστρέψει τα πράγματα και να καταργήσει κάθε μορφή εξουσίας ανθρώπου πάνω σε άνθρωπο και να ματαιώσει τα σχέδια όσων απεργάζονται τη διαιώνιση της εξουσίας των λίγων πάνω στους πολλούς, απλά και μόνο για τη διατήρηση των παράνομων προνομίων τους.

Γιατί η “Ελεύθερη Ενέργεια” ισοδυναμεί με έναν “ουμανιστικό πολιτισμό ελευθερίας”; Μήπως πρόκειται απλά για έναν ακόμη τεχνο-ουτοπισμό χωρίς ρεαλιστικές βάσεις;

Ζούμε στην εποχή της απόλυτης ενεργειακής εξάρτησης των τοπικών κοινωνιών, των χωρών και συνολικά της ανθρωπότητας από ένα συγκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα που ελέγχεται από μια παγκόσμια οικονομική ελίτ, τον κεντρικό σκληρό εξουσιαστικό πυρήνα της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης που έχει, παρά το μυστικισμό της, όνομα και διεύθυνση, πράγμα που έχει καταστεί εφικτό χάρη στην περιορισμένη διασπορά και τον, μέσω των διεθνών οργανισμών και του ΝΑΤΟ, ασφυκτικό έλεγχο των κοιτασμάτων των ορυκτών καυσίμων από πέντε-δέκα πλανητικής εμβέλειας ενεργειακούς κολοσσούς. Αυτή η πραγματικότητα καταγράφεται ως ‘ενεργειακό αποτύπωμα’ σε μια κλίμακα από το μηδέν μέχρι το 10, όπου κάποια εξουσιαστικά κοινωνικά στρώματα έχουν υπερβεί το ανώτατο όριο της κατά κεφαλήν κατανάλωσης ενέργειας, ενώ το μεγαλύτερο μέρους του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε συνθήκες σχετικής μέχρι απόλυτης ενεργειακής ένδειας, επειδή η ανισοκατανομή της διαθέσιμης ενέργειας, ακολουθεί το νόμο της καπιταλιστικής ανισοκατανομής, συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του πλούτου και της εξουσίας. Στην περίπτωση όμως της ελεύθερης υδρογονοενέργειας που την παρέχει απλόχερα η Φύση, οι τοπικές κοινωνίες μπορούν να έχουν δωρεάν, ή με ελάχιστο κόστος, όση ενέργεια χρειάζονται για την καθολική ευημερία, πράγμα που τις απελευθερώνει από την ενεργειακή-οικονομική εξάρτηση και από την απάνθρωπη και καταστροφική καπιταλιστική εξουσία. Αυτή η ανεξαρτησία θα μπορεί να επιτρέπει στις τοπικές κοινωνίες να αυτόπροσδιορίζονται, να αυτόδιαχειρίζονται, να αυτοδιοικούνται και να συνεργάζονται με τις άλλες τοπικές κοινωνίες στη βάση της ισοτιμίας και του κοινού συμφέροντος, οικοδομώντας έναν πολιτισμό της ενεργειακής και κοινωνικής ισότητας και της παγκόσμιας ειρήνης χωρίς τις οποίες είναι αδιανόητη η ύπαρξη της ελευθερίας και του ανθρωπισμού. Για το πόσο ρεαλιστικό είναι αυτό το καινούργιο απελευθερωτικό όραμα της ανθρωπότητας την απάντηση μας τη δίνουν οι αμερικανοί Jerry Brown, Rinaldo Brutoco και  James Cusumano, συγγραφείς του βιβλίου Freedom From Mid–East Oil, που εκδόθηκε από την World Business Academy, το 2007: «Μπορεί να ανήκετε σ’ εκείνους τους ανθρώπους που νομίζουν ότι η ενέργεια του υδρογόνου είναι μια φαντασίωση κάποιων μελλοντολόγων ή κάποιων άλλων συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας. Ή, στην καλύτερη περίπτωση, μπορεί να την θεωρείτε ως μια πολλά υποσχόμενη μελλοντική τεχνολογία που, αν κάποτε εφαρμοστεί, αυτό θα γίνει στο μακρινό μέλλον. Εάν όντως σκέφτεστε μ’ αυτόν τον τρόπο, ξανασκεφτείτε το σοβαρά… Φανταστείτε έναν κόσμο στον οποίο η … (ανθρωπότητα) κέρδισε την ελευθερία της από το πετρέλαιο… Μπορούμε να χτίσουμε αυτόν τον κόσμο μέσα σε δέκα χρόνια με την υπάρχουσα τεχνολογία… Φανταστείτε έναν κόσμο στον οποίο η (ανθρωπότητα) αποφάσισε να ξεπεράσει την ενεργειακή και την κλιματική κρίση που απειλεί την… (ύπαρξή) της. Μπορούμε να χτίσουμε αυτόν τον κόσμο σήμερα με συνειδητές επιλογές και πολιτική βούληση». Αλλά και μια ομάδα γερμανών επιχειρηματιών και επιστημόνων ζητάει με υπόμνημά της, από 6 Ιούνη 2012, απ’ ευθείας και προσωπικά από την Καγκελάριο Μέρκελ που της ζητά να παρέμβει για την προώθηση «ενός προγράμματος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από το υδρογόνο, με το οποίο μέσα σε πέντε χρόνια θα μπορεί να εξασφαλίσει στη Γερμανία πλήρη αποδέσμευση από τις εισαγωγές ορυκτών καυσίμων και να καταστήσει τη Γερμανία ηγέτιδα δύναμη στην παγκόσμια αγορά παραγωγής υδρογόνου, ηλεκτρικής ενέργειας και ηλεκτροκίνητων οχημάτων».Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι πως η αντικειμενική πραγματικότητα παρουσιάζεται ως ανέφικτη ουτοπία, για χάρη της εφιαλτικής ουτοπίας των βαρόνων του μονοπωλίου της ενέργειας που επιδιώκουν να σταματήσουν την πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και την αταξική κοινωνία.

Στο βιβλίο σας Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία (εκδ. Νησίδες) περιγράφετε την Μεγάλη Πορεία της Ανθρωπότητας προς την Κοινωνική Ισότητα και τον Ουμανισμό. Ποια μορφή μπορεί να έχει η Άμεση Δημοκρατία τον 21ο αιώνα; Μήπως πρόκειται απλά για μια Ουτοπία;

Ας αρχίσουμε με την έννοια ‘Ουτοπία’. Σημαίνει μήπως κάτι ανέφικτο γενικά ή μήπως κάτι η εφικτότητα του οποίου συντελείται σταδιακά και με τη δημιουργία των αναγκαίων προϋποθέσεων; Ουτοπία ήταν λ.χ. το όραμα του ανθρώπου να μιμηθεί τα πουλιά και να πετάξει, τα ψάρια και να ταξιδεύει στη θάλασσα, κι’ όμως ο άνθρωπος έφτασε στα αστέρια και στα βάθη των ωκεανών. Μια ουτοπία που έγινε πραγματικότητα. Ουτοπία επίσης ήταν το όραμα των δούλων να γίνουν ελεύθεροι άνθρωποι. Μια ουτοπία που σταδιακά γίνεται πραγματικότητα. Ουτοπία ήταν επίσης η δυνατότητα να επικοινωνούν οι άνθρωποι από μακριά. Μια ουτοπία που είναι πια μια πραγματικότητα και μάλιστα δυναμικά εξελισσόμενη. Τα λίγα αυτά παραδείγματα μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ουτοπία γενικά και ειδικότερα κοινωνικήουτοπία είναι το όραμα που έχει η εκάστοτε κοινωνία για το μέλλον της, είναι το νοητό άλμα από το πώς είναι σήμερα τα πράγματα στο πως θα ήθελαν, αλλά και στο πως θα μπορούσαν να είναι στο μέλλον. Η ιστορία της ανθρωπότητας δείχνει μα τον πιο αδιαμφισβήτητο τρόπο ότι οι επιμέρους κοινωνίες και η ανθρωπότητα γενικά δεν είναι τίποτα άλλο από ουτοπίες που χάρη στους πολύπλευρους και πολυδιάστατους αγώνες των ανθρώπων γίνονται πραγματικότητες και πραγματικότητες που ξεπερνιούνται και γίνονται ιστορία. Όμως η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό, δείχνει πως η άμεση δημοκρατία με την έννοια της αταξικής κοινωνίας δεν υπήρξε μόνο ως αρχικό στάδιο της ανθρωπότητας με τη μορφή των κοινωνιών της ισοκατανομής, αλλά και μόνιμη επιδίωξη, όλων των κοινωνιών όλων των τόπων και εποχών, από την εμφάνιση της ατομικής ιδιοκτησίας, της πατριαρχικής οικογένειας, του κράτους και της θρησκείας, από την εμφάνιση δηλαδή της εξουσίας των λίγων πάνω στους πολλούς. Ο Αριστοτέλης, ο μεγαλύτερος φιλόσοφος όλων των εποχών, πρόβλεψε πως η ουτοπία της ανθρωπότητας για κοινωνική ισότητα θα γίνει πραγματικότητα «όταν τα εργαλεία θα λειτουργούν αυτόματα, οι σαΐτες θα υφαίνουν μόνες τους και μόνες τους θα παίζουν και οι χορδές της κιθάρας, τότε δεν θα υπάρχει η ανάγκη για αφεντικά και δούλους». Όμως όλοι μας γνωρίζουμε, ότι αυτές οι συνθήκες συντρέχουν σήμερα, στον 21ο αιώνα, για να μην υπάρχουν αφεντικά και δούλοι, εξουσιαστές και εξουσιαζόμενοι, εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι. Βέβαια οι εκμεταλλευτές, οι εξουσιαστές, δηλαδή τα αφεντικά εμποδίζουν αυτή την εξέλιξη για λογαριασμό των εγωιστικών συμφερόντων τους που ταυτίζονται με την παγκόσμια φτώχεια, τους καταστροφικούς πολέμους για τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών και των σφαιρών επιρροής των επίδοξων παγκόσμιων ηγεμόνων, με άμεσο αποτέλεσμα την οικονομική φρίκη και την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Στο βιβλίο μου που μόλις αναφέρατε γίνεται μια λεπτομερής καταγραφή των μορφών που πήρε κατά καιρούς και κατά τόπους ο αγώνας των τοπικών κοινωνιών για την άμεση δημοκρατία και το συμπέρασμα που βγαίνει από τη μελέτη της ιστορίας είναι, ότι αυτές οι μορφές συγκλίνουν δυναμικά σε μια σύγχρονη έκφραση της άμεσης δημοκρατίας που θα εδράζεται στέρεα στην κοινοκτημοσύνη, ως προϋπόθεση της οικονομικής ισότητας, χωρίς την οποία δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική ισότητα και συνεπώς πραγματική κοινωνική ελευθερία, ισονομία, ισηγορία και ισοπολιτεία. Η ιστορία της ανθρωπότητας αντικαθρεφτίζει αυτή τη διαχρονικά υπάρχουσα και εξελισσόμενη πραγματικότητα και συνεπώς δεν μπορεί να γίνει σοβαρός λόγος περί ουτοπίας.

Γιατί το παράδειγμα της Άμεσης Αθηναϊκής Δημοκρατίας είναι και πάλι επίκαιρο;

Η Άμεση Αθηναϊκή Δημοκρατία γίνεται καθημερινά όλο και περισσότερο επίκαιρη ως παράδειγμα προς μελέτη, όπως πολύ σωστά παρατηρείτε και όχι ως συνταγή, ως μοντέλο προς εφαρμογή, κι’ αυτό γιατί οι συνθήκες είναι πολύ διαφορετικές και πολύ πιο ευνοϊκές σήμερα από ότι ήταν στην αρχαιότητα. Γίνεται δε επίκαιρη γιατί ο καπιταλισμός έφερε την ανθρωπότητα στα όρια της καταστροφής, επειδή δεν έχει την ικανότητα να λύσει τα ζωτικά της προβλήματα και επειδή δεν θέλει να επιτρέψει στις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να εφαρμόσουν μια οικονομική στρατηγική κοινωνικά ελεγχόμενης παραγωγής και ισοκατανομής αγαθών ευημερίας και μια αντίστοιχη κοινωνική αρχιτεκτονική της αμεσοδημοκρατικής κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο. Αντλώντας όμως από την αισιοδοξία της ιστορίας που διδάσκει ότι, η ανθρωπότητα υπέστει τον αυταρχισμό και τη σκληρότητα πολλών ειδών εξουσίας με τη μορφή απολυταρχικών, στρατοκρατικών, θεοκρατικών αυτοκρατοριών, ηγεμονιών και ιμπεριαλιστικών συνασπισμών και συμμαχιών των δυνάμεων της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, αλλά στο τέλος τις παραμέρισε όλες αχρηστεύοντάς τες και ανοίγοντας το δρόμο για την επόμενη φάση της εξέλιξής της, πλησιάζοντας ασταμάτητα το όραμα της ανθρωπότητας για κοινωνική ισότητα και αταξική κοινωνία.

Πως μπορούμε να περάσουμε από τον σημερινό κεφαλαιοκρατικό σύστημα, τον λεγόμενο “Καζινοκαπιταλισμό” που συντηρεί μια πλουτοκρατική ολιγαρχία και δημιουργεί εκρηκτικές οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες, σε μια εξισωτική κοινωνία και στην Άμεση Δημοκρατία που θα έχει στο επίκεντρό της τον Άνθρωπο και όχι τα Κέρδη;

Η παραδοσιακή αστική αριστερή, δογματική και ρεφορμιστική, σοσιαλδημοκρατική και τριτοτεταρτοδιεθνιστική κομματική-προοδευτική διανόηση στο ερώτημα που θέτετε απαντούσε με αυθαίρετες θεωρητικές ιδεολογικές κατασκευές περί του ‘υποκειμένου και χαρακτήρα της επανάστασης’, επιφυλάσσοντας για τον εαυτό της το ρόλος της πρωτοπορίας, δηλαδή της ηγεσίας της επανάστασης, χαρακτηρίζοντας τις κοινωνίες ‘μάζες’ και κατάλληλες μόνο να λειτουργήσουν ως δύναμη κρούσης για να ανεβούν οι ‘πρωτοπορίες’ στην εξουσία και να εξελιχθούν σε νέα κυρίαρχη και εκμεταλλευτική τάξη με τη μορφή της λεγόμενης δικτατορίας του προλεταριάτου, στην ουσία όμως της δικτατορίας του κρατικομονοπωλιακού κεφάλαιου, χωρίς ωστόσο να καταργήσουν τον καπιταλισμό ως κοινωνική σχέση. Κατά την ταπεινή μου άποψη στην κίνηση των κοινωνιών δεν υπάρχει παρθενογένεση και συνεπώς το πέρασμα από τη σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα στην αταξική κοινωνία συντελείται ήδη σταδιακά και αθόρυβα με τη διαμόρφωση, μέσα στους κόλπους του παλιού, αυτοδιαχειριστικών δομών και μορφών αλληλέγγυας, αχρήματης, χαριστικής και κοινωνικής οικονομίας με πρωταγωνιστές συνειδητούς και αποφασισμένους πολίτες, σκαπανείς του καινούργιου. Εκτιμώ όμως πως όλες αυτές οι προσπάθειες πρέπει να αναδειχθούν, μέσα από ένα νέο επαναστατικό κίνημα Διαφωτισμού που θα αφοπλίζει σταδιακά και μεθοδικά ιδεολογικά, πολιτικά, ηθικά και την κατάλληλη στιγμή και κυριολεκτικά τον καπιταλισμό, σε κύτταρα που μετασχηματίζουν, μέσα από μια καινούργια κοινωνική συνειδητοποίηση, τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού στο υποκείμενο της ουμανιστικής επανάστασης, στρατηγικός στόχος της οποίας δεν μπορεί παρά να είναι η ριζική θεσμική και δομική κατάργηση του καπιταλισμού ως κοινωνική σχέση, η σταδιακή αλλά πλήρης αποκαπιταλιστικοποίηση του φαντασιακού των ανθρώπων και των κοινωνιών και η καθιέρωση της κοινοκτημοσύνης, της οικονομικής αυτοδιαχείρισης και της αμεσοδημοκρατικής κοινωνικής αταξικότητας. Μόνο όταν οι τοπικές κοινωνίες αναδειχτούν σε αμεσοδημοκρατικά αυτοδιευθυνόμενες οντότητες, θα διαμορφωθούν οι ικανές και αναγκαίες συνθήκες για να καταργηθούν οριστικά θεσμοί, δομές και λειτουργίες εκμετάλλευσης και εξουσίας που βάζουν τα κέρδη πάνω από τους ανθρώπους και να διαμορφωθούν νέες που θα επιτρέπουν να γίνουν οι άνθρωποι πραγματικά ισότιμοι οικονομικά και κοινωνικά και συνεπώς ελεύθεροι, χωρίς αφεντικά και αφανείς εξουσίες.

Μπορεί να υπάρξει μια “Κοινωνία Χωρίς Χρήματα”, μια “Οικονομία Χωρίς Κεφάλαια”, που θα βασίζεται στους φυσικούς και ανθρώπινους πόρους και στη νέα επιστημονικοτεχνική επανάσταση;

Το χρήμα εφευρέθηκε για να διευκολύνει το εμπόριο και συνεπώς την απόκτηση κέρδους και όχι για να διευκολύνει την ανταλλαγή αγαθών μεταξύ ανθρώπων και κοινωνιών, η οποία άλλωστε γίνονταν στα πλαίσια της αλληλεγγύης και της αμοιβαιότητας για εκατοντάδες χιλιάδες ή ακόμα και για εκατομμύρια χρόνια στο βαθμό που αυτό ήταν εφικτό και αναγκαίο, μεταξύ των πρωτόγονων κοινωνιών. Είναι οι εξουσίες που μετέτρεψαν το χρήμα από μέσο ανταλλαγής σε μέσο πλουτισμού και αναπαραγωγής της εξουσίας, που οδήγησε τις εξελίξεις στο σύγχρονο καπιταλισμό, στην οικονομία της φρίκης, του φόβου και της παρακμής, όπου η κερδοφορία δεν συντελείται σε επίπεδο παραγωγής χρήσιμων αξιών, αλλά σε επίπεδο παραγωγής μέσων και υπηρεσιών εξουσίας και ασύδοτης κερδοσκοπίας επί εικονικής οικονομίας, που αποβάλλει την νοσηρότητά της με την μορφή των καταστροφικών κρίσεων, της παγκοσμιοποίησης της φτώχειας, της ανεργίας και των προληπτικών πολέμων. Είναι συνεπώς αναγκαία η κατάργηση του χρήματος ως μέσο πλουτισμού, αλλά αυτό μπορεί να συμβεί μόνο σε συνθήκες κατάργησης του εμπορευματικού χαρακτήρα της οικονομικής παραγωγής αγαθών. Άλλωστε σήμερα με τη βοήθεια της σύγχρονης ηλεκτρονικής τεχνολογίας το χρήμα στην παραδοσιακή του μορφή έχει πρακτικά σχεδόν καταργηθεί και μπορεί να καταργηθεί και ουσιαστικά με την κατάργηση του εμπορευματικού χαρακτήρα της παραγωγής και κατανομής των αγαθών, αφού για συνθήκες αχρήματης κοινωνικής οικονομίας θα υπάρχουν άλλες μορφές μέτρησης και σύγκρισης αγαθών και οικονομικών αξιών. Όσον αφορά στην υποτιθέμενη αναγκαιότητα του κεφαλαίου για να υπάρξει παραγωγική δραστηριότητα, θα πρέπει να ξαναθυμηθούμε τον Κάρολο Μαρξ που δεν κουράζονταν να υπογραμμίζει ότι, το κεφάλαιο δεν είναι πράγμα, δεν είναι κτίρια, μηχανές, οικόπεδα, χρήματα και πρώτες ύλες, αλλά το κεφάλαιο είναι μια κοινωνική σχέση μεταξύ καπιταλιστών και εργαζόμενων, δηλαδή κοινωνίας, σύμφωνα με την οποία οι καπιταλιστές αποφασίζουν να κινούν την οικονομία με τη χρηματοδότηση του κράτους και τις λαϊκές αποταμιεύσεις, σύμφωνα με τα ατομικά τους συμφέροντα και στη βάση της μεγιστοποίησης της κερδοφορίας τους και οι εργαζόμενοι κατά συνέπεια και η κοινωνία υφίστανται τις συνέπειες αυτής της σχέσης.

Γιατί χαρακτηρίζετε το Zeitgeist Κίνημα και το VENUS PROJECT “Δούρειους Ίππους” του 21ου Αιώνα;

Γιατί το κίνημα Zeitgeist και το σχέδιο VENUS προβάλλονται από μια τεχνοκρατική ελίτ σαν μεσσιανικές λύσεις των προβλημάτων των κοινωνιών και της ανθρωπότητας, όμως χωρίς τις κοινωνίες και την ανθρωπότητα, πράγμα που θα οδηγούσε σε ένα τεχνοφασισμό. Εκείνο δε που με προβληματίζει και με κάνει να τα απορρίπτω συνολικά σαν πρόταση, αν και τόσο σε κάποιες διατυπώσεις όσο και σε κάποιες προτάσεις θα μπορούσε κανείς να συμφωνήσει, είναι το γεγονός πως παρουσιάζονται τόσο απλοϊκά και με τόση αφέλεια που δείχνουν έλλειψη σοβαρότητας στην επεξεργασία τους, αλλά κυρίως γιατί εμφανίζονται ως εναλλακτική λύση του καπιταλισμού ενώ δεν αρνούνται τον καπιταλισμό στην ουσία του, τη στιγμή που η ανθρωπότητα αναζητά και διαμορφώνει τους όρους για το ξεπέρασμα του καπιταλισμού στην προοπτική της άμεσης δημοκρατίας και της αταξικής κοινωνίας. Τέτοιες προτάσεις επαναλαμβάνονται, είτε ως σοσιαλδημοκρατική εκδοχή, είτε ως ‘λαϊκός καπιταλισμός’, είτε ως κρατικοκαπιταλισμός κάθε φορά που οι κοινωνίες αντιμετωπίζουν τα καπιταλιστικά αδιέξοδα, ανησυχούν και δραστηριοποιούνται προς κάποια αυτόνομη αντικαπιταλιστική κατεύθυνση και λύση και με αυτή την έννοια λειτουργούν ως δούρειοι ίπποι για τον αποπροσανατολισμό των κοινωνιών και την κάμψη της αγωνιστικότητάς τους.

Τελικά υπάρχει Σωτηρία για τη σημερινή ανθρωπότητα, υπάρχει Λύση για τα προβλήματα του ανθρώπινου πολιτισμού ή θα επιστρέψουμε και πάλι σ’ ένα νέο τεχνοβαρβαρικό Μεσαίωνα;

Έχω την ιστορική βεβαιότητα ότι λύση υπάρχει και είναι αυτή που η ίδια η ανθρωπότητα μέσα από τους χιλιόχρονους αγώνες της έχει διαμορφώσει τόσο ως υλικοτεχνική, αντικειμενική επιστημονικοτεχνική δυνατότητα όσο και ως όραμα, ως υποκειμενική βούληση και επιδίωξη για μια αταξική κοινωνία. Αν και θεωρητικά οι πιθανότητες θετικής (αντικαπιταλιστικής) ή αρνητικής (τεχνοβαρβαρικής) έκβασης ενός κοινωνικού αγώνα είναι πάντα μισές-μισές, δηλαδή ίσες, προσωπικά είμαι αισιόδοξος ότι, παρά τις υποκειμενικές δυσκολίες που υπάρχουν ακόμα και τα όποια πισωγυρίσματα επιχειρήσει ο σκληρός πυρήνας της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου, η ιστορία θα προχωρήσει και αυτή τη φορά από το παρακμασμένο Χτες στο ανερχόμενο Αύριο, από το παλιό στο καινούργιο, κι’ αυτό όχι για ντετερμινιστικούς λόγους, αλλά γιατί η ανθρωπότητα χρειάζεται το καινούργιο που της προσφέρει καλύτερες λύσεις από το παλιό, που ανατρέπει την καπιταλιστική βαρβαρότητα και στη θέση του οικοδομεί έναν καλύτερο κόσμο και έναν οικουμενικό ουμανιστικό πολιτισμό.

Ποιο είναι, τέλος, το μήνυμα σας προς τους αναγνώστες του περιοδικού μας, ειδικά τους νεότερους, που μαστίζονται περισσότερο από την οικονομική κρίση και την ανεργία, που αισθάνονται συχνά παγιδευμένοι σε αδιέξοδα κι έχουν χάσει την ελπίδα σ’ ένα καλύτερο μέλλον; Σε τι μπορεί να ελπίζουν και τι θα πρέπει να επιδιώκουν με τους αγώνες τους;

Θα μπορούσα να αρκεστώ μόνο στο: Να δημιουργήσουμε τη δική μας ελπίδα δημιουργώντας τη δική μας συλλογική-κοινωνική λύση, γιατί κάθε ελπίδα που μας προσφέρετε από άλλους δεν είναι παρά μια καινούργια μορφή δουλείας σε λύσεις που τις έχουν επεξεργαστεί επίδοξοι νέοι εξουσιαστές. Επειδή όμως εκτιμώ ότι η σημερινή νεολαία, κορίτσια και αγόρια, στην πλειοψηφία τους γνωρίζουν τις αιτίες της σημερινής παρακμής, προβληματίζονται, αναζητούν και αγωνίζονται για εναλλακτικές λύσεις, θα τους πρότεινα να συστηματοποιήσουν με μελέτη, αυτομόρφωση και συλλογική επεξεργασία αυτές τις προτεινόμενες εναλλακτικές λύσεις για να μπορούν να επιλέξουν αυτό που τους εκφράζει συνειδητά και όχι επειδή αυτό έκανε ο πατέρας ή ο παππούς τους.. Σ’ αυτή τους την αναζήτηση πρέπει να διεκδικήσουν τη δική τους ταυτότητα, την ατομική-ταξική-κοινωνικήΕαυτότητά τους, πράγμα που θα τους βοηθήσει να απαλλαγούν από σκοταδιστικούς μύθους και από την εικονική πραγματικότητα των εξουσιαστικών ιδεολογιών, για να μην περιμένουν λύσεις έξω από τους ίδιους, ούτε και από τις λεγόμενες προοδευτικές ή ‘αριστερές’ αλλά εξουσιαστικές πρωτοπορίες, γιατί η κοινωνική απελευθέρωση του ανθρώπου και της ανθρωπότητας δεν μπορεί να είναι έργο παρά μόνο της κοινωνίας σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο. Ατομικές λύσεις για κοινωνικά και πανανθρώπινα προβλήματα δεν υπάρχουν, αλλά σε συνθήκες καπιταλιστικής βαρβαρότητας δεν υπάρχουν ατομικές λύσεις ούτε και για ατομικά προβλήματα και φυσικά δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο και η μόνη επιλογή μας είναι οι συλλογικοί αγώνες, με επιμονή και υπομονή, με πείσμα και όραμα, για ένα καλύτερο κόσμο, με στρατηγικό μας στόχο να χτίσουμε θεσμούς και δομές κοινωνικής ισότητας, τη μήτρα ενός οικουμενικού ουμανιστικού πολιτισμού. Γι’ αυτό και θα επαναλάβω τη βαθιά η πεποίθησή μου πως: Ο Ουμανισμός του 21ου Αιώνα, ο Ουμανισμός του homo humanisticus universalis, δεν μπορεί παρά να σημαίνει τη λαχτάρα, την προσπάθεια και την ικανότητά μας, ως ανθρωπότητα, να σκουπίσουμε το δάκρυ από τα μάτια της Μάνας-Φύσης και να ξανακάνουμε το άδολο χαμόγελό της, το συναρπαστικό φαινόμενο της ζωής, τη ζωή μας την ίδια, έργο τέχνης, πηγή δημιουργικής οικουμενικής ευτυχίας και αιώνιο στολίδι αυτού του αναρχοατελεύτητου και μεγαλοπρεπούς Σύμπαντος.

Γιωργος Σταμκος

Σοβαρά ραδιενεργά ατυχήματα που δεν έγιναν ποτέ γνωστά Καταστροφικές εκλύσεις ραδιενέργειας που διέφυγαν της παγκόσμιας προσοχή

H ανθρωπότητα πειραματίζεται με την πυρηνική ενέργεια εδώ και δεκαετίες, άλλοτε για καλό και άλλοτε για κακό, μετρώντας εμφατικές νίκες αλλά και ηχηρές ήττες στην πορεία.

Κι έτσι μια σειρά από ραδιενεργά ατυχήματα ήταν λίγο-πολύ φυσικό να συμβούν στο ανθρώπινο αυτό παιχνίδι με το άγνωστο, αν και στην πραγματικότητα μιλάμε για πολύ περισσότερα από μια χούφτα πυρηνικά παρατράγουδα!

Κι αν η Φουκουσίμα είναι το Τσέρνομπιλ του σήμερα, αυτές δεν είναι δυστυχώς οι μόνες πυρηνικές καταστροφές που γνώρισε ο πλανήτης μας, εκλύοντας φονικά κύματα ραδιενέργειας σε γειτονικές χώρες και αθώους πολίτες…

Το παραλίγο αμερικανικό Τσέρνομπιλ

Το Εργαστήριο Πεδίου της Σάντα Σουζάνα (SSFL) δίπλα στο Λος Άντζελες, ένα πεδίο βολής 3.000 σχεδόν στρεμμάτων, χρησιμοποιούνταν από ανεξάρτητους προμηθευτές της NASA για τα δοκιμαστικά πυραυλικών τεχνολογιών. Κι έτσι ήταν μολυσμένο με τοξικά χημικά και ραδιενέργεια, την ίδια ώρα που ο καθαρισμός της περιοχής λογιζόταν ακατόρθωτος, καθώς τα απίστευτα επίπεδα μόλυνσης αλλά και οι περισσότεροι από 10 πυρηνικοί αντιδραστήρες του συγκροτήματος έκαναν κάθε απόπειρα να φαντάζει σταγόνα στον ωκεανό.

Το ήδη ζοφερό αυτό κλίμα ήρθε να ανατρέψει προς το χειρότερο η μερική τήξη του μεγαλύτερου αντιδραστήρα της εγκατάστασης στις 13 Ιουλίου 1959. Σύμφωνα με τις αναφορές που είδαν αργότερα το φως της δημοσιότητας, τα επίπεδα της ραδιενέργειας κατά τη στιγμή του ατυχήματος ήταν «ξεκάθαρα πάνω από το όριο». Για να αποτραπεί μάλιστα μια έκρηξη που θα συγκρινόταν κάλλιστα με το Τσέρνομπιλ, οι ιθύνοντες απελευθέρωσαν ραδιενεργό νέφος στην ατμόσφαιρα, θέλοντας να εκτονώσουν την πίεση.

Στην υπεράνθρωπη προσπάθεια για την επισκευή του αντιδραστήρα που ακολούθησε τις επόμενες εβδομάδες, πολλές ακόμα εκλύσεις ραδιενέργειας έλαβαν χώρα, κυρίως κατά τις νυχτερινές ώρες ώστε να περάσει η επιχείρηση όσο πιο απαρατήρητη γινόταν. Όπως γράφτηκε στα εσωτερικά υπομνήματα, οι κάτοικοι των γύρω περιοχών «βομβαρδίζονταν διαρκώς με ραδιενέργεια», αν και η Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας των ΗΠΑ ανέφερε έπειτα από 6 εβδομάδες ότι ένα μικρής έκτασης επεισόδιο έλαβε χώρα στον αντιδραστήρα, χωρίς ευτυχώς να υπάρξει διαρροή ραδιενέργειας.

Η αλήθεια και η πραγματική έκταση του επεισοδίου δεν θα γίνονταν μάλιστα γνωστές πριν από το 1979, καθώς όσοι γνώριζαν εξαναγκάστηκαν να κρατήσουν τα στόματά τους κλειστά με ρήτρες εχεμύθειας. Και δεν ήταν η μόνη φορά που πυρηνικός αντιδραστήρας του SSFL παρουσίαζε πρόβλημα, καθώς αρκετά ακόμα γεγονότα έλαβαν χώρα στη δεκαετία του 1960, τα οποία συνδέθηκαν αργότερα με τα υψηλά ποσοστά του καρκίνου στις γειτονικές κοινότητες.

Το 2007, όταν η αμερικανική κυβέρνηση αποφάσισε να το ερευνήσει, αποδείχτηκε ότι συγκεκριμένοι τύποι καρκίνων που συνδέονται με τη ραδιενέργεια είχαν κατά 60% συχνότερη εμφάνιση σε μια ακτίνα 3 χιλιομέτρων από την ερευνητική εγκατάσταση, με κάθε σχεδόν σπίτι να έχει το δικό του κρούσμα…

Το πυρηνικό πρόγραμμα του Τομσκ-7

Η πόλη της Σιβηρίας που είναι σήμερα γνωστή ως Σεβέρσκ ήταν στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου άλλη μια μυστική σοβιετική πόλη 107.000 ανθρώπων που στέγαζε όσους εργάζονταν στην Κοινοπραξία Χημικών της Σιβηρίας, μια εγκατάσταση που έφτιαχνε πυρηνικές κεφαλές από ουράνιο και πλουτώνιο για λογαριασμό του σοβιετικού πυρηνικού οπλοστασίου. Στο Τομσκ-7 (που δεν πρέπει να συγχέεται με τη γειτονική και παμπάλαια σιβηρική πόλη Τομσκ) κατοικούσαν οι υπάλληλοι και οι οικογένειές τους σε πλήρη μυστικότητα, αν και έμελλε να γνωρίσουν την πυρηνική συμφορά από πρώτο χέρι.

Η Κοινοπραξία Χημικών γνώρισε μια σειρά από ατυχήματα και δυσλειτουργίες, με το πιο σοβαρό να λαμβάνει χώρα σχετικά όψιμα, στις 6 Απριλίου 1993, όταν μια δεξαμενή που έφερε 8,7 κιλά ουρανίου και 450 γραμμάρια πλουτωνίου παρουσίασε πρόβλημα, πιθανότατα από λανθασμένο ανθρώπινο χειρισμό. Η πυρηνική δεξαμενή έσκασε λοιπόν συμπαρασύροντας δύο ορόφους του εργοστασίου και τυλίγοντας στις φλόγες ακόμα και τη οροφή του κτιρίου.

Η έκλυση ραδιενέργειας τύλιξε μια περιοχή 120 τετραγωνικών χιλιομέτρων σε ραδιενεργό νέφος και σε κάποια σημεία η συγκέντρωση ραδιενέργειας ανήλθε σε 100 φορές πάνω από τα φυσιολογικά επίπεδα. Ακόμα χειρότερα, το χώμα θα παραμείνει τοξικό για πάμπολλες δεκαετίες, σε μια περιοχή εξάλλου που η ραδιενεργή μόλυνση έχει συσσωρευτεί εδώ και χρόνια. Τουλάχιστον άλλα 30 σοβαρά ατυχήματα έχουν λάβει χώρα στην Κοινοπραξία Χημικών της Σιβηρίας στις δεκαετίες της λειτουργίας της, φέρνοντας τον όλεθρο κυρίως στον πληθυσμό του σημερινού Σεβέρσκ, ο οποίος εκτίθεται σε φονικές δόσεις ραδιενέργειας κάθε τόσο…

Η αμερικανική Βραχώδης Πεδιάδα

Το Εργοστάσιο της Βραχώδους Πεδιάδας ήταν εγκατεστημένο 26 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Ντένβερ και έφτιαχνε πλουτώνιο για πυρηνικές κεφαλές. Με το πλουτώνιο να παραμένει εξαιρετικά ασταθές ως στοιχείο και να αυταναφλέγεται ακόμα και χωρίς εξωτερική πηγή ανάφλεξης, τα ατυχήματα έδιναν και έπαιρναν στη μυστική εγκατάσταση.

Στις 11 Σεπτεμβρίου 1957 ξέσπασε λοιπόν πυρκαγιά στο Κτίριο 71 που γινόταν η επεξεργασία του πλουτωνίου, το οποίο τυλίχθηκε στις φλόγες παρά τους τόσους μηχανισμούς πυρασφάλειας. Οι ειδικοί που έσπευσαν να παλέψουν με τις πύρινες γλώσσες, αν και ήξεραν ότι νερό δεν έπρεπε να χρησιμοποιηθεί για κανέναν λόγο, πανικοβλήθηκαν από τις μπλε φλόγες (που σηματοδοτούσε φονικές δόσεις ραδιενέργειας) και έριξαν τελικά νερό, προκαλώντας μια τεράστιας έκτασης έκρηξη. Τόσο τεράστια που εκτόξευσε φλόγες 60 μέτρων πάνω από το φουγάρο και έκαιγε για 13 ολόκληρες ώρες πριν τεθεί τελικά υπό έλεγχο.

Όσο γίνονταν βέβαια αυτά, ραδιενεργός καπνός τύλιγε το Ντένβερ, την ίδια ώρα που ένα σχολείο που ήταν χτισμένο επικινδύνως κοντά στον αντιδραστήρα μολύνθηκε βαρέως από το πλουτώνιο που απελευθερώθηκε στην ατμόσφαιρα. Ίχνη πλουτωνίου σε ασυνήθιστες συγκεντρώσεις εντοπίστηκαν μέχρι και 50 χιλιόμετρα μακριά από το εργοστάσιο, αν και κανένας κάτοικος δεν ενημερώθηκε να εγκαταλείψει την εστία του.

Μόνο το 1969, όταν παρόμοια φωτιά στο Εργοστάσιο της Βραχώδους Πεδιάδας θα ανάγκαζε το Υπουργείο Ενέργειας να αποκαλύψει την πλήρη έκταση του επεισοδίου, έγινε γνωστό το πυρηνικό ατύχημα που μόλυνε την περιοχή με υψηλότερες συγκεντρώσεις πλουτωνίου και από το Ναγκασάκι ακόμα.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, από τις επιτόπιες έρευνες των υγειονομικών αρχών εντοπίστηκαν 5.000 βαρέλια του εργοστασίου που απελευθέρωναν ανενόχλητα στο χώμα ραδιενεργά απόβλητα εδώ και τουλάχιστον 11 χρόνια! Σήμερα η περιοχή είναι καταφύγιο άγριας ζωής, καθώς θα περάσουν αρκετές χιλιάδες χρόνια για να γίνει και πάλι βιώσιμη για τον άνθρωπο…

Η απόρρητη ναυτική βάση του K-431

Κολπίσκος κοντά στο Βλαδιβοστόκ στέγαζε άλλοτε μια μυστική ναυτική βάση στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, όπου έδεσε το πυρηνικό υποβρύχιο K-431 στις 10 Αυγούστου 1985. Οι δύο πυρηνικοί αντιδραστήρες του υποβρυχίου επισκευάστηκαν και μια μέρα πριν αναχωρήσει ανεφοδιάζονταν επιτυχώς, όταν κύμα από διερχόμενο πλοίο λίκνισε το πλοιάριο που ανεφοδίαζε το υποβρύχιο.

Ο μηχανικός βραχίονας του πλοιαρίου χτύπησε πάνω στον αντιδραστήρα καταστρέφοντάς τον, προκαλώντας άμεσα μια τεράστια έκρηξη που εκτόξευσε μακριά το καπάκι του των 12 τόνων και απελευθέρωσε στην ατμόσφαιρα όλο το ραδιενεργό περιεχόμενό του, προκαλώντας αυτόματα τον θάνατο 10 ανθρώπων. Οι ραδιενεργές φλόγες ανήλθαν σε ύψος 50 μέτρων αφήνοντας έκδηλα ραδιενεργά ίχνη σε μια ακτίνα 3,5 χιλιομέτρων.

Τόσο ο κόλπος όσο ο βυθός και η προκυμαία μολύνθηκαν με το τεχνητά παραγόμενο ραδιενεργό ισότοπο κοβάλτιο-60, στέλνοντας τη συγκέντρωση της ραδιενέργειας 16.000 φορές πάνω από τα φυσιολογικά επίπεδα. Η φωτιά χρειάστηκε δύο ώρες για να τεθεί υπό έλεγχο, ενώ τα ραδιενεργά υλικά συνέχιζαν να απελευθερώνονται από το K-431 για πολλές ακόμα ώρες.

Από τους 2.000 ανθρώπους που πήραν μέρος στην επιχείρηση, οι 290 μολύνθηκαν με ραδιενέργεια και 10 ακόμα παρουσίασαν άμεσα συμπτώματα ραδιενεργής τοξίνωσης. Το κατεστραμμένο πυρηνικό υποβρύχιο μεταφέρθηκε σε γειτονική βάση υποβρυχίων και το περιστατικό παρέμεινε μυστικό μέχρι το 1993. Στις έρευνες που έγιναν σε όσους είχαν λάβει μέρος στη σωστική αποστολή την ίδια χρονιά, αποδείχτηκε ότι συνέχιζαν να εμφανίζουν επίπεδα ακτινοβολίας ακόμα και 2.000 φορές πάνω από το φυσιολογικό, όπως και η ευρύτερη χερσόνησος φυσικά με τους 30.000 κατοίκους. Το K-431 αποσυναρμολογήθηκε το 2010, όπως και άλλα κατεστραμμένα πυρηνικά υποβρύχια που έσπερναν την καταστροφή στην περιοχή εδώ και χρόνια…

Ο πυρηνικός Εγκέλαδος της Ιαπωνίας

Ο Πυρηνικός Σταθμός Κασιβαζάκι-Καρίβα της επαρχίας Νιιγκάτα στην Ιαπωνία είναι ο μεγαλύτερος του κόσμου, παράγοντας αξιοζήλευτα επίπεδα ενέργειας. Όταν δουλεύει φυσικά! Από το 1997, όταν και έγινε πλήρως λειτουργικός, τα απανωτά σκάνδαλα για την κατασκευή και τη λειτουργία του αναγκάζουν τις Αρχές να κλείνουν επανειλημμένα κάποιον από τους εφτά (ή ακόμα και τους εφτά) αντιδραστήρες του.

Η ιαπωνική κυβέρνηση προσπάθησε να αποκρύψει τα πολλά ψεγάδια του και να «πειράξει» τις μελέτες που ήθελαν τον σταθμό ελαττωματικό σε βασικά χαρακτηριστικά του, αν και μετά τον Εγκέλαδο της 16ης Ιουλίου 2007 τίποτα δεν θα μπορούσε πια να μείνει στο σκοτάδι. Ο σεισμός των 6,8 Ρίχτερ είχε επίκεντρο μόλις 24 χιλιόμετρα μακριά από το πυρηνικό εργοστάσιο ενέργειας, όταν και φάνηκε ότι οι εγκαταστάσεις ήταν σχεδιασμένες να αντέχουν μικρότερης έντασης σεισμούς (η Ιαπωνία εκσυγχρόνισε την αντισεισμική της νομοθεσία το 2006).

Η τραγωδία της Φουκουσίμα το 2011 έμελλε να γίνει ζοφερό ορόσημο εδώ, αναβιώνοντας για τα καλά τα πυρηνικά φαντάσματα της Ιαπωνίας, αν και ο Πυρηνικός Σταθμός Κασιβαζάκι-Καρίβα δεν πήγε πίσω σε όρους τρόμου, προοιωνίζοντας ενδεχομένως τα τεκταινόμενα της Φουκουσίμα: η Ηλεκτρική Υπηρεσία του Τόκιο ομολόγησε πως 1.200 λίτρα ραδιενεργού υγρού διέρρευσαν στη θάλασσα, την ίδια ώρα που ο Εγκέλαδος χτύπησε και τις δεξαμενές των ραδιενεργών αποβλήτων. Αργότερα έγινε γνωστό πως ένας αγωγός απελευθέρωνε ραδιενεργό ιώδιο εδώ και μέρες.

Η σχετική αναφορά της Υπηρεσίας Πυρηνικής Πληροφόρησης με ημερομηνία 19 Ιουλίου ισχυρίστηκε ότι η ραδιενεργή διαρροή ήταν σαφώς χειρότερη από τις μετριοπαθείς αρχικά εκτιμήσεις, κάνοντας τώρα λόγο για πολλαπλές πηγές απελευθέρωσης ραδιενεργών υλικών σε νερό, υπέδαφος και ατμόσφαιρα. Την ίδια ώρα, το υπόμνημα μιλούσε για εκτεταμένες φθορές και καταστροφές στην υποδομή του πυρηνικού σταθμού, συμβάλλοντας κι αυτός με τη σειρά του στο ολέθριο πυρηνικό ατύχημα…

ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟΣ «ΠΥΡΑΥΛΟΣ» ΤΕΣΛΑ

Tesla κανείς;

Η αμερικανική εταιρεία ηλεκτροκίνητων σπορ οχημάτων ανακοίνωσε το «προσιτό» Μodel 3 με τιμή 35.000 δολαρίων

Το πολυαναμενόμενο «μπάτζετ» μοντέλο της ανακοίνωσε η αμερικανική εταιρεία πολυτελών ηλεκτροκίνητων σπορ οχημάτων, Tesla Motors. Το Model 3, όπως ονομάζεται η «προσιτή» της πρόταση θα ξεκινάει από τα 35.000 δολάρια – δηλαδή περίπου 30.600 ευρώ, σχεδόν στην μισή τιμή από τα υπόλοιπα μοντέλα της εταιρείας – θα είναι 20% μικρότερο από το Model S και θα διαθέτει γυάλινη οροφή.

Προσιτός οικολογικός «πύραυλος»

Στο πλαίσιο της επίσημης παρουσίασης της Tesla σε μια αίθουσα με 800 παρευρισκόμενους στο Χόθορν, στην Καλιφόρνια, ο ιδρυτής Έλον Μασκ, έπειτα από μια μεγάλη ομιλία γύρω από τον οικολογικό προσανατολισμό της εταιρείας στράφηκε στο ταξίδι προς το προσιτό, αποκαλύπτοντας επί σκηνής ένα κόκκινο, ένα ασημί και ένα μαύρο ματ Model 3.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η χαμηλότερη τιμή του νέου μοντέλου δεν σημαίνει ότι αυτό θα υστερεί σε επιδόσεις. «Στην Tesla, δεν φτιάχνουμε αργά αυτοκίνητα» τόνισε, αποκαλύπτοντας παράλληλα ότι το Model 3 θα αγγίζει 0-100 χλμ./ώρα σε μόλις έξι δευτερόλεπτα. Το όχημα θα έχει εμβέλεια 346 χλμ. ανά φόρτιση και χωρητικότητα πέντε ατόμων. Η γυάλινη οροφή του, σύμφωνα με τον Μασκ, θα προσφέρει στους επιβαίνοντας ένα «αίσθημα ελευθερίας».

Ο ίδιος υποστήριξε ότι χάρη στο γεγονός ότι το Model 3 – όπως και το Model S – θα διαθέτει πορτμπαγκάζ στο πίσω αλλά και στο μπροστινό του μέρος, γεγονός που σημαίνει ότι θα διαθέτει περισσότερο αποθηκευτικό χώρο από κάθε άλλο βενζινοκίνητο όχημα της κατηγορίας του.

«Είμαι αισιόδοξος ότι τα πρώτα οχήματα θα κυκλοφορήσουν μέσα στο 2017» δήλωσε ο δισεκατομμυριούχος ιδιοκτήτης της Tesla Motors. Η εταιρεία ανακοίνωσε σχετικά, ότι η παράδοση των πρώτων οχημάτων στους ιδιοκτήτες τους πρόκειται να ξεκινήσει προς τα τέλη του έτους.

Αρκετοί αναλυτές ωστόσο, εμφανίζονται σκεπτικοί απέναντι στο σύντομο αυτό χρονικό διάστημα, δεδομένων των καθυστερήσεων που είχε η εταιρεία κατά το παρελθόν. Χαρακτηριστική περίπτωση το Model X, το οποίο ενώ είχε ανακοινωθεί ότι επρόκειτο να κυκλοφορήσει στις αρχές του 2014, τελικά κυκλοφόρησε το φθινόπωρο του 2015.

Νέα μπαταρία, νέα τιμή

Οι ειδικοί πιστεύουν ότι το μυστικό της μείωσης της τιμής του νέου μοντέλου κρύβεται στην οικονομικότερη μπαταρία που θα φιλοξενεί στο εσωτερικό του. Συγκεκριμένα, η εταιρεία σε συνεργασία με την Panasonic ετοιμάζουν το «Gigafactory» όπως το αποκάλεσε ο Μασκ: ένα υπερεργοστάσιο πέντε δισεκατ. δολαρίων στην Νεβάδα, το οποίο όπως φαίνεται θα κατασκευάζει τις νέες μπαταρίες για το «γοητευτικό» Model 3. Η τεράστια γραμμή παραγωγής του εν λόγω εργαστασίου, αναμένεται να ψαλιδίσει το κόστος των μπαταριών κατά 30%.

Μέσα στο πρώτο 24ωρο, σύμφωνα με την εταιρεία, οι προπαραγγελίες του Model 3 ξεπέρασαν τις 115.000, υποδεικνύοντας την νέα «τρέλα» των Αμερικανών. Ουρές δημιουργήθηκαν έξω από σημεία πώλησης Tesla σε όλον τον κόσμο, όπου κόσμος περίμενε υπομονετικά, προκειμένου να καταβάλλει την προκαταβολή των 1.000 δολαρίων για την προπαραγγελία του οικονομικού οικολογικού «πύραυλου». Δεν ήταν λίγοι οι αναλυτές μάλιστα, που έσπευσαν να παραλληλίσουν τις ουρές για ένα Model 3 με εκείνες που δημιουργούνταν έξω από τα καταστήματα της Apple κατά την κυκλοφορία των πρώτων iPhone.

Το Βημα

ΠΡΟΟΔΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΣΥΣΤΗΞΗ

Πράσινες πυρηνικές μονάδες!

Το όνειρο της «καθαρής» πυρηνικής ενέργειας, χωρίς επικίνδυνα ραδιενεργά απόβλητα, βρίσκεται τώρα πιο κοντά στην πραγματικότητα. Πρόοδος σημειώθηκε στο μέτωπο της πυρηνικής σύντηξης, ενώ νέα ώθηση πήρε η εκμετάλλευση του θορίου, ραδιενεργού στοιχείου που δεν έχει τις «παρενέργειες» του ουρανίου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  21/03/2010 06:53

Ο θόλος των 192 «πυροβόλων-λέιζερ», στην Καλιφόρνια, όπου επιτεύχθηκε η πρώτη πραγματικά αποδοτική σύντηξη πυρήνων

Είναι μάλλον σίγουρο ότι όσοι παρακολουθούν επιμελώς τις εξελίξεις στον ενεργειακό τομέα θα ένιωσαν συμπτώματα ιλίγγου το πρώτο τρίμηνο του 2010. Και ο λόγος είναι τριπλός: Πρώτα, τον Ιανουάριο, είχαμε ανακοινώσεις για επιτεύγματα στην πυρηνική σύντηξη, την πολυπόθητη επί Γης επίτευξη της ενέργειας του Ηλιου. Επειτα, τον Φεβρουάριο, είχαμε τον οικολογικού προφίλ πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα να εξαγγέλλει το πρώτο εδώ και 31 χρόνια πρόγραμμα επανεπένδυσης σε πυρηνικούς σταθμούς παραγωγής ενέργειας από σχάση πυρήνων! Μάλιστα στις 16 Φεβρουαρίου υπέγραψε και την πρώτη εγγύηση πιστώσεων 8,3 δισ. δολαρίων για την κατασκευή δύο τέτοιων σταθμών στην Πολιτεία της Γεωργίας. Συνολικά ο πρόεδρος ζητεί από το Κογκρέσο να εγκρίνει σχετικές πιστώσεις 54 δισ. δολαρίων «ώστε να απεξαρτηθεί η χώρα από το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής και να μειωθούν οι ρύποι που συμβάλλουν στο φαινόμενο του θερμοκηπίου». «Και τα απόβλητα;» ρώτησαν αλαφιασμένοι οι οικολόγοι των ΗΠΑ, «τι θα κάνουμε με τα θανατηφόρα πυρηνικά απόβλητα και τον κίνδυνο από νέα ατυχήματα τύπου Τhree Μile Ιsland;» Τότε, την πρώτη εβδομάδα του Μαρτίου, ήλθε «ξώφαλτσα» η απάντηση από δύο γερουσιαστές- Οrrin Ηatch από τη Γιούτα και Ηarry Reid από τη Νεβάδα - που υπέβαλαν πρόταση σχεδίου νόμου για τη χρήση θορίου αντί ουρανίου στους πυρηνικούς σταθμούς ως λύση για τα απόβλητα! Την ίδια εκείνη εβδομάδα η αμερικανική Γερουσία ψήφισε υπέρ του συμφώνου πυρηνικής συνεργασίας με την Ινδία, τη χώρα που κατ΄ εξοχήν επενδύει στη χρήση θορίου ως καυσίμου για πυρηνική ενέργεια.

Το τρίπτυχο είχε ξετυλιχθεί και... η παραζάλη επίσης. Τι ακριβώς συμβαίνει;

Η σύντηξη δουλεύει, η σχάση βολεύει 
Επιστημονικά οι ειδήσεις του Ιανουαρίου ήταν ό,τι πιο ελπιδοφόρο είχαμε ακούσει τα τελευταία χρόνια. Διότι καλά τα σχέδια και οι ετοιμασίες για τον ΙΤΕR και τους λοιπούς πανάκριβους σταθμούς σύντηξης, αλλά στην πράξη δεν είχαμε ακόμη δει σύντηξη όπου η ενέργεια που πήραμε να ήταν περισσότερη απ΄ όση ξοδέψαμε. Και αυτό ακριβώς ήταν που έγινε κατορθωτό στα τέλη Ιανουαρίου: Στο Εργαστήριο Livermore της Καλιφόρνιας πυροδοτήθηκε ένα τεράστιο σύστημα λέιζερ, μεγέθους τριών γηπέδων ποδοσφαίρου. Στόχος των 192 ισχυρών ακτίνων λέιζερ ήταν μια μικρή κάψουλα από χρυσό, διαμέτρου περίπου ενός εκατοστού, που εμπεριείχε μείγμα δευτερίου και τριτίου. Ο καταιγισμός ακτίνων θέρμανε την κάψουλα στα 3,3 εκατομμύρια Κelvin και η υψηλή ενέργεια των λέιζερ μετατράπηκε σε ακτίνες Χ, οι οποίες συμπίεσαν το καύσιμο υλικό με πίεση δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη απ΄ ό,τι πάνω στη Γη. Το αποτέλεσμα ήταν να καταρρεύσουν οι δομές του δευτερίου και του τριτίου, να γίνει σύντηξη του πλάσματος και να ελευθερωθεί ωφέλιμη ενέργεια μεγαλύτερηεπιτέλους- από όση είχε ξοδευτεί για την πυροδότηση των λέιζερ!

Επιστημονικά, λοιπόν, η σύντηξη δουλεύει, αλλά τεχνολογικά απέχουμε ακόμη πολύ από την αξιοποίησή της ώστε να παράγει το ρεύμα που θα φθάνει στην πρίζα μας. Ο κυριότερος λόγος είναι ότι η ενέργεια που απαιτήθηκε να παραγάγουν οι ακτίνες λέιζερ επί ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου ήταν ισχύος 500 τρισεκατομμυρίων Watt (χίλιες φορές μεγαλύτερη απ΄ όση απορροφά το σύνολο του ενεργειακού δικτύου των ΗΠΑ!). Αρα η κατασκευή των απαραίτητων εργοστασίων θέλει τον χρόνο της και η κλασική σχάση των πυρήνων είναι η μόνη βραχυμεσοπρόθεσμα εφικτή πυρηνική επιλογή.

Το στοιχείο της... ντροπής 
Η πρόταση που υποβλήθηκε από τους δύο αμερικανούς γερουσιαστές, η αξιοποίηση θορίου αντί ουρανίου, έχει πίσω της μακρά ιστορία. Μια ιστορία που ξεκίνησε το 1819, όταν ένα τεμάχιο άγνωστου μεταλλεύματος έφτασε στο γραφείο του νορβηγού καθηγητή ορυκτολογίας Εσμαρκ (Jens Εsmark). Ο Εσμαρκ το εξέτασε, αλλά μη μπορώντας να βρει τη σύστασή του το ονόμασε αισχυνίτη (aeschynites), προφανώς λόγω της αισχύνης που ένιωσε από την αδυναμία του να το εξιχνιάσει. Κατέφυγε στον φημισμένο χημικό της Σουηδίας Μπερζέλιους (J ns Jakob Βerzelius), ο οποίος βρήκε ότι αποτελούνταν κατά 60% από ένα νέο μέταλλο του περιοδικού πίνακα στοιχείων, το οποίο βάφτισε θόριο (Τh)- τιμώντας τον σκανδιναβικό θεό Θορ. Το θόριο είναι συγγενές του ουρανίου και διασπάται με εκπομπή ραδιενέργειας, όπως κι εκείνο, αλλά έχει πολύ μικρότερο χρόνο ημιζωής και βρίσκεται σε πολύ μεγαλύτερη αφθονία στη φύση. Η δυνατότητα αξιοποίησης του θορίου ως καυσίμου παραγωγής ενέργειας από πυρηνική σχάση πρωτοδιερευνήθηκε το 1955 από τον επικεφαλής του Εθνικού Εργαστηρίου Οak Ridge των ΗΠΑ Αlvin Weinberg. Παρακινήθηκε αρχικά από το ότι ήταν πολύ πιο προσιτό από το ουράνιο, αλλά γρήγορα ανακάλυψε πως ήταν και πολύ πιο συμφέρον ενεργειακά: κατά τη σχάση του άφηνε πολύ λιγότερα ραδιενεργά κατάλοιπα, που κι αυτά διαρκούσαν λιγότερο από εκείνα του ουρανίου, αλλά δεν εμφάνιζε και τους κινδύνους «λιωσίματος» που είχε το ουράνιο. Σχεδίασε λοιπόν έναν νέο τύπο πυρηνικού αντιδραστήρα που τον κατασκεύασε το 1965 και απέδειξε την αξία του. Ωστόσο η συγκυρία του Ψυχρού Πολέμου έθαψε το πολύτιμο αυτό εύρημα: το στρατιωτικοβιομηχανικό κατεστημένο των ΗΠΑ προτίμησε την κατασκευή πυρηνικών σταθμών ουρανίου προκειμένου να έχουν ως παράγωγο το εμπλουτισμένο ουράνιο που χρειάζονταν για τις βόμβες. Ετσι το αθώο θόριο μπήκε στο χρονοντούλαπο της αδιαφορίας.

Ο ινδικός μοχλός 
Θα έμενε εκεί αν μια ανερχόμενη δύναμη του Τρίτου Κόσμου, η Ινδία, δεν έψαχνε να βρει εναλλακτική λύση για την ενεργειακή αυτοδυναμία της. Εχοντας υπογράψει από το 2005 τη «συμφωνία 123» με τις ΗΠΑ, είχε υποχρεωθεί να υφίσταται τον έλεγχο και τους περιορισμούς σε κάθε διακίνηση ουρανίου. Ωστόσο, κατά μια μοναδική παγκοσμίως συγκυρία, η Ινδία είχε από το 2002 ως το 2007 πρόεδρό της τον πατέρα του πυρηνικού της προγράμματος, τον καθηγητή Πυρηνικής Φυσικής Αμπντούλ Καλάμ (Dr Α.Ρ.J. Αbdul Κalam). Κι αυτός... είχε διαβάσει τα βιβλία του Αlvin Weinberg.

Λογικά αυτή η στροφή της ιστορίας έπρεπε να είναι γνωστή στους έλληνες φυσικούς και πολιτικούς. Διότι, πολύ απλά, ήταν στις 4 Μαΐου 2007, κατά την εν Αθήναις ομιλία του στον «Δημόκριτο», που ο Αμπντούλ Καμάλ διακήρυξε το νέο δόγμα ενεργειακής πολιτικής της Ινδίας: «Οι αντιδραστήρες θορίου είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ινδικής ενεργειακής ανεξαρτησίας» δήλωσε. Και είχε κάθε λόγο να το πράξει καθώς η Ινδία διαθέτει τα μεγαλύτερα παγκοσμίως κοιτάσματα θορίου, μετά την Αυστραλία.

a.kafantaris@gmail.com ΑΓΩΝΑΣ ΔΡΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΘΟΡΙΟ 

Αριστερά ο αισχυνίτηςόπου πρωτοεντοπίστηκεκαι δεξιά η καθαρή μορφή του θορίου, του νέου ίσως καυσίμου του πλανήτη

Από τότε που ο Αμπντούλ Καμάλ διακήρυξε το νέο ενεργειακό δόγμα της Ινδίας διεξάγεται ένας ιδιόμορφος αγώνας δρόμου: οι Ινδοί στράφηκαν για τεχνογνωσία στη μοναδική αμερικανική εταιρεία που ασχολούνταν με το θέμα, την Τhorium Ρower- νυν Lightbridge. Η Τhorium Ρower αντλούσε κεφάλαια από την κυβέρνηση των ΗΠΑ προκειμένου να συνεργάζεται ερευνητικά με το «Λος Αλαμος» της Ρωσίας, το Ινστιτούτο Κουρτσάτοφ της Μόσχας. Εκεί είχαν σχεδιάσει και κατασκευάσει από κοινού αντιδραστήρες θορίου και προσπαθούσαν να πείσουν το πολεμικό ναυτικό των ΗΠΑ να τους δεχθεί στα πλοία του, καθώς είχαν διαστάσεις μόλις 3x15 μέτρα! Τελευταία όμως αποδύθηκαν και σε κάτι πιο άμεσα αποδοτικό: την εύρεση τρόπου αξιοποίησης του θορίου στα υπάρχοντα μοντέλα αντιδραστήρων ουρανίου. Ετσι θα ξεπερνούσαν τον ανταγωνισμό με τους υπάρχοντες «παίκτες» πυρηνικών σταθμών (βλ. General Εlectric, Τoshiba και Siemens) και θα μπορούσαν να είχαν πολύ πιο άμεσα κρατικές πιστώσεις. Οι πρόσφατες ανακοινώσεις Ομπάμα ήταν ό,τι καλύτερο για τα σχέδιά τους, καθώς το Ινστιτούτο Κουρτσάτοφ θα έχει έτοιμους εντός του έτους τους πρώτους σωλήνες θορίου και από το 2015 θα μπορούν να έχουν μαζική παραγωγή για όλους τους πελάτες του πλανήτη. Κι αυτοί ήδη σχηματίζουν ουρά: εκτός από την Ινδία, επενδύσεις στο θόριο ετοιμάζουν τουλάχιστον η Ρωσία, η Κίνα, η Γαλλία και η Νορβηγία, με όλους τους υπόλοιπους (από την Αυστραλία ως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και την Τουρκία) να παρακολουθούν τσιτωμένοι. Οπως διατείνονται ήδη οι χρηματιστές πρώτων υλών, «το θόριο είναι το καύσιμο του μέλλοντος και όχι το υδρογόνο»! 

Erste drahtlose Stromübertragung bereits 1975

Am 5. Juni 1975 demonstrierte das NASA Jet Propulsion Laboratory (JPL) eine drahtlose Stromübertragung von 34KW über eine Distanz von 1,5 Kilometern, mit einer Effektivität von 82%, zu diesem Zeitpunkt ein Weltrekord – weitere Experimente folgten weltweit.

Die Sendeanlage der Venus-Station zu der Goldstone-Anlage in Kalifornien gehörend, misst einen Durchmesser von 26 Metern, mit einem 500.000 Watt starken Transmitter.

Zwischen dem Transmitter und der Empfangsanlage montierten die Wissenschaftler einen weiteren Turm, dieser war mit Leuchtdioden versehen, in dem Format der Empfangsanlage, sodass ein Aufleuchten der Leuchtdioden signalisierte, dass die Stromübertragung erfolgreich war.


Die drahtlose Stromübertragung wurde über eine Distanz von 1,54 Kilometern durch-geführt. Die Empfangsanlage von NASA JPL war mit 4.590 Spezial-Dioden bestückt, diese wurden in 1 Meter große Rechtecke zusammengefügt und zu einem Empfangsturm zusammengebaut, um die Strommenge aufzunehmen.

Zum Abschluss im Video, referiert der federführende Wissenschaftler von NSA JPL Richard M Dickinson darüber, dass dieser Test bewiesen hat, dass drahtlose Strom-übertragung ab sofort funktioniert und in der Realität eingesetzt werden kann, um so der NASA erfolgreiche Missionen zu gewährleisten, auf der anderen Seite ist diese Technologie auch im zivilen Sektor nutzbar – doch leider wird uns diese Technologie vorenthalten, stattdessen verschandeln zahlreiche Solaranlagen, Windräder und Strommasten unsere Natur.

Am 27. Mai 1999 wurde eine Studie veröffentlicht, die sich mit einer Kosten-Nutzen-Rechnung beschäftigt und klar feststellt, dass bei großen Distanzen der Stromüber-tragung, sich die Kosten für teure Anlagen amortisieren.

Hier das PDF in englischer Sprache.

Das Jet Propulsion Laboratory (kurz JPL; englisch für Strahlantriebs–Labor) baut und steuert Satelliten und Raumsonden für die NASA.

Das JPL gehört zum California Institute of Technology (Caltech) in La Cañada Flintridge; unter seiner Federführung wurden die erfolgreichsten Raumsonden-Projekte der NASA durchgeführt. Um den Kontakt zu den Sonden aufrechterhalten zu können, betreibt das JPL das Deep Space Network. Das JPL arbeitet außer für die NASA auch für das Pentagon, das Department of Energy sowie für weitere staatliche Einrichtungen.

Das JPL entstand in den 1930ern, als der Caltech-Professor Theodore von Kármán zusammen mit Studenten und Assistenten begann, Experimente mit Raketenantrieben durchzuführen. Am 31. Oktober 1936 starteten sie ihre erste Rakete.

Das JPL befindet sich heute auf einer 72 Hektar großen Fläche in La Canada Flintridge (in Kalifornien), die offizielle Adresse lautet allerdings 4800 Oak Grove Drive, Pasadena, CA 91109.

Nach den 1930er Jahren und den erfolgreichen Experimenten von Nikola Tesla (siehe seine veröffentlichten Werke “The transmission of electric energy without wires”, The thirteenth Anniversary, Number of the Electrical World and Engineer, March 5, 1904 und “Experiments with Alternate Current of High Potential and High Frequency”, McGraw Pub. Co., N.Y., 1904) fand 1968 eine erste Mikrowellen-Stromübertragung (MPT) statt, die einen Modell-Helikopter zum Fliegen brachte. Durchgeführt wurde das Experiment von W.C. Brown in den Labors von JPL.

Erste größere MPT-Testanlage von W.C.Brown aus dem Jahre 1975, Sendeleistung 2.45 GHz.

In den 1980er Jahren experimentierten japanische Wissenschaftler mit der MPT-Technologie. 1983 und 1993 hat das Team um Hiroshi Matsumoto zwei erfolgreiche Experimente im Weltall durchgeführt – das sogenannte MINIX Raketenexperiment (Microwave Ionosphere Nonlinear Interaction eXperiment) 1983, hier wurde ein 800 Watt – 2.45 GHZ Transmitter verwendet und 1993 das ISY-METS (International Space Year – Microwave Energy Transmission in Space).

Nach den 1990er Jahren bahnte sich die MPT-Technologie ihren Weg über den Globus. Oft wurden 2.45 GHz oder 5.8 GHz Transmitter genutzt. Im Jahre 1987 haben kanadische Wissenschaftler ein unbetanktes Flugzeug, genannt SHARP (Stationary High Altitude Relay Platform), fliegen lassen.

Hier noch ein paar Abbildungen von weiteren Tests.

Hier gibt es mehr Details zu den eben erwähnten Tests und Quellenverweise der entsprechenden Literatur.

Während wir mit veralteter Fred Feuerstein Technik abgespeist werden, nutzt die Raumfahrt und das Militär bereits seit Jahrzehnten moderne Technologie.

Quellen: PRAVDA-TV/Wikipedia/NASA-JPL vom 23.06.2013

ΑΣΥΡΜΑΤΟΣ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΣ TESLA

Ρώσικο Πείραμα Ελεύθερης Ενέργειας
TOWER TO THE PEOPLE!
ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΤΕΣΛΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;

Δύο Ρώσοι Επιστήμονες επιβεβαιώνουν τη δυνατότητα της Ασύρματης Μεταφοράς Ενέργειας του Τέσλα!

“Η ενέργεια βρίσκεται παντού και σε αφθονία. Εμείς όμως διψάμε. Μοιάζουμε με κάποιον που βρίσκεται πάνω σε μια βάρκα μέσα σ’ ένα ποτάμι, αλλά πεθαίνει από τη δίψα, γιατί απλά δεν διαθέτει ένα ποτήρι για να πιεί νερό”.

Νίκολα Τέσλα (1856-1943)

Γράφει ο Γιώργος Στάμκος

«Ο Τέσλα είχε δίκιο και είμαστε έτοιμοι να το αποδείξουμε!» Αυτό υποστηρίζουν δύο Ρώσοι φυσικοί, που έχουν ξεκινήσει το 2014 μια παγκόσμια εκστρατεία ανεύρεσης κεφαλαίων για να μπορέσουν σύντομα να ανακατασκευάσουν τον περίφημο “Πύργο του Τέσλα”, τον οποίο oΣερβοαμερικανός εφευρέτης είχε αρχίσει να κατασκευάζει στο Γουόρντερκλιφτου Λονγκ Άιλαντ από το 1901 ως το 1904, αλλά ποτέ δεν κατάφερε να ολοκληρώσει (ο πύργος αποσυναρμολογήθηκε και τελικά γκρεμίστηκε το 1917). Ωστόσο δύο Ρώσοι φυσικοί, τα αδέρφια Λέονιντ και Σέργκεϊ Πλεχάνοφ, απόφοιτοι του Ινστιτούτου Φυσικής και Τεχνολογίας στης Μόσχας, ισχυρίζονται πως ένας αναβαθμισμένος “Πύργος του Τέσλα”, σε συνδυασμό με την παραγωγή ενέργειας από ηλιακούς συλλέκτες, θα μπορούσε να επιλύσει το πρόβλημα της παγκόσμιας ενεργειακής πείνας. Οι ίδιοι τους έχουν περάσει πολλά χρόνια στην έρευνα και μελέτη των ευρεσιτεχνιών, των ημερολογίων και των σημειώσεων του Νίκολα Τέσλα και θεωρούν πως ο Τέσλα, επιχειρώντας την ασύρματη μεταφορά ενέργειας από τη μία ήπειρο στην άλλη, είχε φθάσει πολύ κοντά σε μία άνευ προηγουμένου επιστημονική ανακάλυψη που θα άλλαζε τον ρου της ανθρώπινης ιστορίας.

Οι δύο Ρώσοι φυσικοί υποστηρίζουν πως χρειάζονται αρχικά περίπου 800.000 δολάρια για την ανοικοδόμηση του περίφημου “Πύργο του Τέσλα” κι επειδή δεν θέλουν να εξαρτώνται από έναν και μόνον χρηματοδότη (όπως ο Τέσλα από τον Τζ. Π. Μόργκαν) επιχειρούν να συγκεντρώσουν χρήματα μέσω της μεθόδου IndieGoGo αξιοποιώντας το διαδίκτυο και κάθε είδους δωρεές και χορηγίες απ’ όλο τον κόσμο…

Σύμφωνα με τους αδελφούς Πλεχάνοφ όλες οι σημερινές ενεργειακές ανάγκες της ανθρωπότητας θα μπορούσαν να καλυφθούν εξ ολοκλήρου από μια τεράστια ενιαία εγκατάσταση σύγχρονων φωτοβολταϊκών πάνελ εκτάσεως 100.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων (ίση με το 1,5% της έκτασης της ερήμου Σαχάρα). Το μόνο πρόβλημα είναι η μεταφορά αυτής της παραγόμενης ενέργειας στους τελικούς αποδέκτες/καταναλωτές της. Αν μπορούσε να βρεθεί ένας αποτελεσματικός τρόπος η ενέργεια αυτή να μεταφέρεται ασύρματα σ’ όλο τον πλανήτη, όπως ήταν και το όραμα του Τέσλα, τότε η ανθρωπότητα θα είχε λύσει οριστικά το ενεργειακό της πρόβλημα. Γι’ αυτό και οι δύο Ρώσοι φυσικοί πιστεύουν πως μια πειραματική επαλήθευση της θεωρίας Τέσλα θα μπορούσε να βοηθήσει ώστε η ασύρματη μεταφορά ενέργειας να γίνει πραγματικότητα. Ισχυρίζονται επίσης ότι η μέθοδος που πρώτος επινόησε ο Τέσλα έχει ήδη επιβεβαιωθεί από την «αριθμητική προσομοίωση του λογισμικού Ansoft HFSS”, άρα είναι θεωρητικά τουλάχιστον εφικτή. Αν αποδειχθεί και στην πράξη τότε θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά για ασύρματη μεταφορά ενέργειας σε παγκόσμιο επίπεδο, διανέμοντας προς όλους καθαρή ενέργεια προερχόμενη από τον Ήλιο.Πρέπει να σημειωθεί πως ο αρχικός “Πύργος του Τέσλα” στο Wardenclyffe του Λόνγκ Άιλαντ ήταν τεράστιος είχε ύψος 57 μέτρα και ζύγισε περίπου 60 τόνους. Ωστόσο το πρωτότυπο σχέδιο του αντίστοιχου πύργου των αδελφών Πλεχάνοφ θα ζυγίζει μόνο δύο τόνους εξαιτίας της εξέλιξης στην τεχνολογία των αγώγιμων υλικών, ενώ το Πηνίο Τέσλα που θα κατασκευάσουν θα έχει ύψος περίπου 20 μέτρα. Εννοείται πως η πρωτοποριακή τους εγκατάσταση είναι εφοδιασμένη με προηγμένες ηλεκτρονικές συσκευές και ηλεκτρονικούς υπολογιστές. «Έχουμε διεξαγάγει ήδη τις βασικές μελέτες με εφαρμογή των υπολογιστικών μοντέλων και έχουμε σχεδιάσει όλες τις φάσεις του πειράματος. Θα μπορέσουμε να επιτύχουμε ασύρματη μεταφορά ενέργειας και θα καταγράψουμε τα αποτελέσματα. Η μετάδοση θα είναι ‘παγκόσμια’, όπως πρότεινε κι ο Τέσλα; Με βάση την έρευνα που έχουμε ήδη κάνει πιστεύουμε ότι ‘Ναι θα είναι παγκόσμια’, και αυτό πάμε να αποδείξουμε πειραματικά”, υποστηρίζουν οι δύο Ρώσοι επιστήμονες.

Ακόμη κι αν τα καταφέρουν πάντως και γίνει εφικτή η ασύρματη μεταφορά ενέργειας, υπάρχει ένα “μικρό πρόβλημα”: Η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από το Ήλιο είναι ακόμη ακριβή υπόθεση. Για παράδειγμα ένα τετραγωνικό μέτρο των φωτοβολταϊκών πάνελ κοστίζει για την ώρα περίπου 200 δολάρια. Αυτό σημαίνει πως για να καλυφθούν τα 100.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα απαιτείται το εκπληκτικό ποσό των 20 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, δηλαδή περισσότερο από το άθροισμα του ΑΕΠ της Ευρωπαϊκής Ένωσης! Γι’ αυτό εκτός από τη μέθοδο της ασύρματης μεταφοράς ενέργειας θα πρέπει να ανακαλυφθεί κι ένας τρόπος παραγωγής φθηνής, καθαρής και άφθονης ενέργειας. Στο σημείο αυτό κι ενώ το σχέδιο των δύο Ρώσων φυσικών βρισκόταν σε φάση κατασκευής, την σκυτάλη της εξέλιξης την ανέλαβαν Ιάπωνες επιστήμονες που απέδειξαν πως είναι απολύτως εφικτή η μεταφορά ηλεκτρικής ενέργειας και μάλιστα από το διάστημα! 

“Ο Νίκολα Τέσλα παραμένει ο μύθος, το κεντρικό σημείο, το αρχέτυπο όλων των επιστημόνων του 20ου αιώνα”.

Gerry Vassilatos, Lost Science

ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΤΕΣΛΑ

O Jim Murray υπήρξε μαθητής του έργου του Νίκολα Τέσλα για δεκαετίες και οι εφευρέσεις του, με βάση το έργο αυτό υπήρξαν παράδειγμα.

Σε μια  συνέντευξη του, ο Murray εξήγησε ότι ήταν γοητευμένος από τις απίστευτες αξιώσεις του Tesla σχετικά με την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και τη μεταφορά της, και ορκίστηκε να ξαναβρεί τα απόρρητα μυστικά του μεγάλου επιστήμονα. 

Οι προσπάθειες του Jim τον οδήγησαν τελικά σε ιδιώτες, όπως ο Otis T. Carr, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι γνώριζε τον Τέσλα προσωπικά. Του έδωσε επίσης μια μεγαλύτερη κατανόηση διάφορων χαμένων μυστικών του Tesla. 

Ο Murray αφιέρωσε τη ζωή του στο να μάθει αυτά τα μυστικά και επειδή η κυβέρνηση είχε κατασχέσει τα περισσότερα από τα έργα του Tesla, αυτό δεν ήταν καθόλου εύκολο. Ωστόσο, μέσα από τη συλλογή πληροφοριών που αποκαλύπτονταν κατά τη διάρκεια ομοσπονδιακών ακροάσεων, και αδιάκοπης μελέτης της διαθέσιμης εργασίας του Tesla, ο Murray ήταν σε θέση να δημιουργήσει μια ποικιλία διαφορετικών τεχνολογικών εφαρμογών οι οποίες τελικά συνέβαλε στην ανάπτυξη (Switched Ενέργειας Συντονισμού Τροφοδοσία) της συσκευής SERPS (Switched Energy Resonance Power Supply). 

Αυτό το εξαιρετικά εξειδικευμένο ηλεκτρονικό κύκλωμα έχει την ικανότητα να "Μεγενθύνει" την ενέργεια που εφαρμόζεται σε αυτό σχεδόν 50 φορές. Όταν ο Jim ένωσε τη συσκευή του με την εξαιρετικά πατενταρισμένη γρήγορη (5 νανοδευτερόλεπτων) τεχνολογία μεταγωγής, του φίλου του Paul της Babcock, πέτυχαν αύξηση 4790% σε ηλεκτρική ενέργεια, σε σχέση με αυτή της εισόδου. Αυτό το είδος της απόδοσης, εφόσον βγει στο εμπόριο, θα προκαλέσει ρίγη στις μεγαλύτερες ηλεκτρικές εταιρείες κοινής ωφέλειας. 

Αρκεί να εξετάσετε μόνο το περιεχόμενο των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας του Tesla για να καταλάβετε, γιατί ο διάσημος επιστήμονας παρακολουθείτο από το FBI. Δεν είναι μυστικό, ότι μετά το θάνατο του Tesla το 1943, κυβερνητικοί πράκτορες κατάσχεσαν μεγάλο μέρος των ιδιωτικών ερευνών του. Μετά βλέποντας δεκαετίες Jim Murray της έρευνας Tesla σε δράση, μπορεί κανείς να φανταστεί τι άλλα μυστικά θέσει εκτός κυβέρνησης πόρτες. Ένα σύντομο βίντεο εξηγεί πολλά, για το γιατί όλη αυτή η καταστολή και η μυστικότητα γύρω από το έργο του Νίκολα Τέσλα.

ΠΗΓΗ

ΘΕΡΜΑΙΝΟΜΕΝΑ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΑ ΣΤΟ ΚΑΡΠΕΝΗΣΙ

Θερμαινόμενα πεζοδρόμια που λιώνουν τους πάγους δημιουργώντας διαδρόμους ασφαλούς διέλευσης για τους πεζούς έχουν εγκατασταθεί εδώ και μερικά χρόνια στο Καρπενήσι.

Ένας διάδρομος μήκους περίπου 100 μέτρων θερμαίνεται μέσω ενός συστήματος γεωθερμίας που βρίσκεται κάτω από το πεζοδρόμιο.

Ένα κύκλωμα αγωγών νερού σε βάθος 100 μέτρων θερμαίνεται από τη γεωθερμία και μεταφέρει τη θερμότητα στα πεζοδρόμια λιώνοντας το χιόνι και καθιστώντας τα ασφαλή για τους πεζούς.

Το σύστημα των θερμαινόμενων πεζοδρομίων εκτείνεται σε ένα μεγάλο τμήμα της αστικής ανάπλασης στο Καρπενήσι και μάλιστα έχει δυνατότητες επέκτασης.

πηγή: evrytanika.gr

Ο ΆΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΣΥΝΤΡΊΨΕΙ ΤΗΝ MONSANTO ΚΑΙ ΝΑ ΑΛΛΆΞΕΙ ΕΝΤΕΛΏΣ ΤΟΝ ΚΌΣΜΟ 

Το 2006 χορηγήθηκε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας σε έναν από τους μεγαλύτερους μυκητολόγους στον κόσμο, τον Paul Stamets. Ωστόσο, λίγοι έμαθαν γι' αυτή την  ευρεσιτεχνία. Γιατί; Όπως αναφέρουν στελέχη της βιομηχανίας φυτοφαρμάκων, αυτό το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας μπορεί να οδηγήσει στην πλήρη διάλυση αυτής της βιομηχανίας χημικών φυτοφαρμάκων.

επιμέλεια: Βιβή Συργκάνη, enallaktikos.gr 

Κανείς δεν μπορεί πλέον να αρνηθεί ότι τα φυτοφάρμακα που χρησιμοποιούνται ευρέως στην σύγχρονη συμβατική γεωργία έχουν βλαβερές συνέπειες για τη γη, τους ανθρώπους, τα ζώα, τα φυτά και τα έντομα. 

Η ραγδαία μείωση των πληθυσμών των μελισσών παγκοσμίως αποδίδεται στα χημικά σκευάσματα της Monsanto και άλλων γιγάντων της βιοτεχνολογίας, που ψεκάζονται πάνω από γεωργικές καλλιέργειες σε όλο τον κόσμο (αν και ο αριθμός των χωρών που διώχνουν και απαγορεύουν τη Monsanto διαρκώς αυξάνεται). 

Η χρήση χημικών φυτοφαρμάκων είναι μια πρακτική που πρέπει οπωσδήποτε να σταματήσει και να αντικατασταθεί με νέες, φυσικές μεθόδους, πριν να είναι πολύ αργά.

Ωστόσο, η Monsanto παράγει σχεδόν 16 δισεκατομμύρια δολάρια το 2014, και σε καμία περίπτωση δεν επιθυμεί εμπόδια στη ροή των κερδών της. Γι' αυτό κάνει τα πάντα για να αποκρύψει πληροφορίες που μπορεί να είναι επιβλαβείς για την ύπαρξή της.

Όπως αυτό το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας του Paul Stamets. Ο Staments ανακάλυψε τον τρόπο, ώστε να κρατήσει μακριά από τις καλλιέργειες τα έντομα, αλλά με απόλυτα φυσικό τρόπο. Πρόκειται για τα SMART φυτοφάρμακα. Δηλαδή, τα βιολογικά φυτοφάρμακα που προστατεύουν τις καλλιέργειες από 200.000 είδη εντόμων, και όλα αυτά χάρη στην «μαγεία» των μανιταριών.

Η συγκεκριμένη μέθοδος μπορεί να περιγραφεί συνοπτικά, ώστε να γίνει κάπως κατανοητή, ως εξής: Ο Stamets με την πατέντα του προτείνει τη λήψη εντομοπαθογόνων μυκήτων (που σκοτώνουν τα έντομα) και τη μετατροπή τους σε μη παραγωγικούς σπόρους. Οι συγκεκριμένοι σπόροι με τη σειρά τους προσελκύουν τα έντομα, τα οποία τρώνε τον σπόρο και μετατρέπονται σε μύκητες. (Στους υπερσυνδέσμους που παρατίθενται παρακάτω, μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες για τον τρόπο που λειτουργούν τα συγκεκριμένα βιολογικά φυτοφάρμακα.)

Οι άνθρωποι έχουν αρχίσει σιγά σιγά να αντιλαμβάνονται ότι ο μεγαλύτερος πόλεμος που διεξάγεται αυτή τη στιγμή είναι για τον παγκόσμιο έλεγχο της τροφής. 

Όλο και περισσότεροι αναζητούν ποιοτική, βιολογική, καθαρή τροφή, χωρίς φυτοφάρμακα και γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς. Τέτοιες ιδέες δίνουν σε όλους την ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει και ότι η μάχη δεν έχει χαθεί. 

Δείτε την ομιλία του του Paul στο TED το 2008 με τίτλο "Έξι τρόποι με τους οποίους τα μανιτάρια μπορούν να σώσουν τον κόσμο:

 http://www.google.com/patents/US7122176

Μία λίστα με όλες τις ευρεσιτεχνίες του Paul Stamets:

http://patents.justia.com/inventor/paul-edward-stamets

Πληροφορίες για τον Paul Stamets:

http://www.fungi.com/about-paul-stamets.html

Η σελίδα της Wikipedia για τον Paul Stamets:

http://en.m.wikipedia.org/wiki/Paul_Stamets

με πληροφορίες από loveclicks.org

ΠΗΓΗ: enallaktikos

ΠΑΛΙΡΡΟΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΓΙΑ 155 000 ΣΠΙΤΙΑ ΣΤΗ ΝΟΤΙΑ ΟΥΑΛΙΑ

Αυτή η μονάδα παραγωγής ενέργειας αποτελεί μια λύση για τις ενεργειακές ανάγκες του ανθρώπου και ένα περαιτέρω βήμα προς τις ανανεώσιμες πηγές.

Πως δουλεύει;

Δεκαέξι γεννήτριες διπλής κατεύθυνσης εγκατεστημένες στον πυθμένα της θάλασσας θα χρησιμοποιηθούν για τη μέτρηση της διαφοράς της στάθμης των υδάτων ανάμεσα στη θάλασσα και τη λιμνοθάλασσα.

Το έργο μπορεί να φτάσει σε εγκατεστημένη ισχύ τα 320 Μεγαβάτ όταν τα εαρινά παλιρροϊκά κύματα αυξάνουν τον όγκο του νερού. Με μέσο υδάτινο μέτωπο ύψους 4,5 μέτρων, η παραγόμενη ισχύς μπορεί να φτάσει τα 240 Μεγαβάτ.

Όταν κατεβαίνει η άμπωτη, δημιουργείται διαφορά στα επίπεδα των υδάτων εντός και εκτός της λιμνοθάλασσας. Το νερό τότε θα περνάει από γεννήτριες παράγοντας ηλεκτρική ενέργεια. Αντίστοιχα, κατά την πλημμυρίδα θα παράγεται ενέργεια καθώς το νερό θα γεμίζει τη λιμνοθάλασσα.

Ο Τον Φίτζεν, τεχνικός διευθυντής της εταιρείας Tidal Lagoon που κατασκευάζει το έργο εξηγεί στο euronews ότι η υποδομή δεν λειτουργεί μόνο ως ηλεκτροπαραγωγική μονάδα, αλλά θα έχει και άλλες χρήσεις, για ψυχαγωγία, υδατοκαλλιέργειες κ.ά. Επίσης, πρόκειται για μια αντιπλημμυρική μονάδα που θα προστατεύει το παράκτιο μέτωπο από την παλίρροια.

πηγή: ewao.com

Έχετε ακούσει για την παλιρροϊκή λιμνοθάλασσα Swansea Bay στη νότια Ουαλία; Αυτή η γεννήτρια θα χρησιμοποιήσει τα κύματα που δημιουργούνται από τις παλίρροιες για να παρέχει ανανεώσιμη ηλεκτρική ενέργεια και να τροφοδοτήσει 155.000 σπίτια. Η γεννήτρια θα έχει διάρκεια ζωής 120 χρόνια!

Επιμέλεια: Τόνια Γκόρου | enallaktikos.gr